اشتراکیفاطمه محمودی

ارمغان نفس کوتاهی کشید.

- منطقیه.

ارغوان انتظار داشت بیشتر سؤال بپرسد.

اما ارمغان فقط گفت:

- باشه. من با مهرداد صحبت می‌کنم.

- مرسی .

مکث کرد.

- مهرداد کم و بیش از بازار زمین خبر داره. می‌خوام ببینم مشتری پیدا می‌شه یا نه و حدود قیمتش چقدره.

ارغوان کمی آرام‌تر شد.

- ممنون.

- فعلاً فقط پرس‌وجو می‌کنیم. تصمیم نهایی رو بعداً می‌گیریم.

- باشه.

تماس که تمام شد، ارغوان برای چند لحظه به گوشی نگاه کرد.

نه همه چیز حل شده بود.

نه تصمیم قطعی گرفته بود.

اما حداقل یک قدم جلو رفته بود.

بهای یک نام

پارت #چهل

وقتی ارغوان وارد ماهرخ شد، صدای همیشگی کارگاه به استقبالش آمد.

صدای دستگاه‌ها.

بوی شیرینی تازه.

رفت‌وآمد بچه‌ها.

همه چیز مثل همیشه بود، اما خودش دیگر مثل قبل نبود.

چند قدم داخل رفت و همه نگاه‌ها سمتش برگشت.

امیر اولین نفر بود.

- خانم مدیر، بالاخره تشریف آوردید.

ارغوان خندید.

- هنوز شروع نکردم، دست بردار.

استاد کریم لبخند زد.

- چی شده؟ از قیافه‌ات معلومه یه چیزی توی سرت داری.

ارغوان چند لحظه به همه نگاه کرد.

مهری خانم، سارا، استاد کریم و امیر.

همه کسانی که ماهرخ را با هم نگه داشته بودند.

- می‌خواستم یه چیزی بهتون بگم.

همه ساکت شدند.

- با پول جایزه مسابقه، دو تا دستگاه جدید خریدیم.

چند ثانیه طول کشید تا حرفش جا بیفتد.

- خریدیم؟

امیر با تعجب پرسید.

ارغوان سر تکان داد.

- آره. عصر میارن.

لبخند کوچکی زد.

- دیگه قرار نیست این دو تا دستگاه قدیمی این‌قدر اذیتمون کنن.

استاد کریم نگاهش رفت سمت دستگاه‌ها.

لبخند رضایتی روی صورتش نشست.

- انتخاب خوبیه.

---

ارغوان ادامه داد:

- یه اوستا بنا هم هماهنگ کردم بیاد.

مهری خانم پرسید:

- برای چی؟

- می‌خوام یکم به سر و شکل ماهرخ برسیم.

نگاهش را دور کارگاه چرخاند.

- رنگ و ظاهرش.

مکث کرد.

- بالاخره قراره آدم‌های بیشتری اسم ماهرخ رو بشنون. باید خود ماهرخ هم آماده باشه.

سارا با لبخند گفت:

- یعنی ماهرخ هم داره لباس نو می‌پوشه؟

ارغوان خندید.

- دقیقاً.

---

امیر که تا آن لحظه ساکت بود، پرسید:

- پس شعبه دوم چی؟

ارغوان نگاهش کرد.

همان سؤالی که خودش از صبح هزار بار از خودش پرسیده بود.

- اونم توی فکرمه.

امیر ابرو بالا انداخت.

- یعنی هنوز؟

- آره.

آرام گفت:

- اول باید اینجا رو محکم کنیم.

اشاره‌ای به کارگاه کرد.

- بعد می‌ریم سراغ شعبه.

استاد کریم با رضایت سر تکان داد.

چون این همان چیزی بود که می‌خواست.

اینکه ارغوان فقط برای بزرگ شدن عجله نکند.

بلکه پایه‌های ماهرخ را محکم کند.