اشتراکیفاطمه محمودی

سرش را به صندلی تکیه داد.

برای اولین بار فهمید بزرگ شدن، فقط آرزو داشتن نیست.

گاهی یعنی انتخاب کردن بین دو چیز خوب.

---

در همان فکرها بود که اسم ارمغان به ذهنش آمد.

خواهر بزرگ‌ترش.

کسی که همیشه کمی دورتر از بقیه، اما دقیق‌تر نگاه می‌کرد.

چند لحظه مردد ماند.

بعد گوشی را برداشت..

لبخند کوچکی زد.

- سلام.

صدای خواهرش آمد:

- سلام ارغوان. خوبی؟

- آره، تو خوبی؟

چند ثانیه سکوت شد.

بعد ارمغان گفت:

- چه عجب خانم .

- می‌خواستم بدونم زمین بابا توی شمال چقدر فروش میره ؟

ارمغان کمی تعجب کرد.

- زمین بابا؟

- آره.

مکث کرد.

- چرا پرسیدی؟

ارغوان نفس آرامی کشید.

- راستش... داشتم فکر می‌کردم شاید وقتشه تکلیفش رو مشخص کنیم.

ارغوان ساکت شد.

چون می‌دانست آن زمین فقط یک تکه خاک نبود.

یادگار پدرشان بود.

ارمغان :

- می‌دونم ماهرخ برات فقط کار نیست.

گفتم:

- می‌خوام بدونم اگه لازم باشه... حاضری برای بزرگ‌تر شدنش از اون زمین استفاده کنی؟

ارمغان چیزی نگفت.

نگاهم دوباره به برگه‌های وام افتاد.

به تصمیمی که از صبح فرار می‌کرد.

- ارمغان...

صدایش آرام شد.

- تو راضی هستی؟

آن طرف خط چند لحظه سکوت شد.

بعد خواهرش گفت:

- من نمی‌خوام چیزی که بابا برامون گذاشته فقط بمونه و خاک بخوره.

لبخند تلخی زد.

- شاید بابا هم همینو می‌خواست.

ارغوان چشم‌هایش را بست.

چون حالا دیگر فقط درباره پول تصمیم نمی‌گرفت.

درباره یک یادگار تصمیم می‌گرفت.

بهای یک نام

پارت #سی_نه

ارغوان چند لحظه درباره اینکه چطور موضوع را مطرح کند فکر کرد.

بعد مستقیم رفت سر اصل مطلب.

- ارمغان، من یه تصمیمی برای ماهرخ دارم.

- چه تصمیمی؟

- بعد از مسابقه یه قرارداد بزرگ گرفتیم.

کمی مکث کرد.

- برای مراسم‌ها. فعلاً پنج هزار تا شیرینی سفارش دادن.

ارمغان ساکت گوش می‌داد.

- ظرفیت کارگاه هست، ولی دو تا از دستگاه‌ها باید عوض بشن. از طرفی می‌خوام یه شعبه کوچیک هم توی مرکز شهر بزنم که فروش مستقیم داشته باشیم.

- خب؟

- برای همین رفتم بانک. می‌خوام روی سند خونه وام بگیرم.

چند لحظه سکوت شد.

- ولی باز هم کافی نیست؟

ارغوان لبخند تلخی زد.

- نه.

نگاهش به خیابان روبه‌رو بود.

- یا باید فقط دستگاه‌ها رو درست کنم و شعبه رو عقب بندازم، یا اینکه دنبال سرمایه بیشتری باشم.

مکث کرد.

- برای همین به زمین بابا فکر کردم.

ارمغان چیزی نگفت.

فقط پرسید:

- مطمئنی می‌خوای بفروشیش؟

ارغوان آرام جواب داد:

- نمی‌دونم.

چند ثانیه گذشت.

- ولی می‌دونم اگه ماهرخ قراره بزرگ بشه، با همین شرایط نمی‌تونه جلو بره.