- بابا...
لبخند زد.
- بزرگ شدی دخترم.
چشم‌های ارغوان پر شد.
- کاش بودی.
پدرش نزدیک‌تر آمد.
- من همیشه بودم.
سرش را پایین انداخت.
- نمی‌دونم چیکار کنم.
مکث کرد.
- ماهرخ یه فرصت بزرگ پیدا کرده، ولی نمی‌دونم کدوم راه درسته.
نگاهش کرد.
بعد به اطراف کارگاه نگاه کرد.
به دیوارها.
به دستگاه‌ها.
به همه چیزهایی که سال‌ها با آن‌ها ساخته بودند.
- ارغوان...
- جانم؟
- تو همیشه فکر می‌کنی باید چیزی رو انتخاب کنی که زودتر نتیجه بده.
لبخند کوچکی زد.
- ولی بعضی چیزها اول باید قوی بشن.
ارغوان آرام گوش می‌داد.
- ماهرخ فقط یک مغازه نیست.
دستش را روی یکی از دستگاه‌ها کشید.
- آدم‌هایی که پشت این اسم هستن، ارزش دارن.
مکث کرد.
- چیزی رو بساز که وقتی بزرگ شد، دیگه نتونه به راحتی خراب بشه.
ارغوان با چشم‌های خیس نگاهش کرد.
- یعنی اول کارگاه؟
پدرش جواب مستقیم نداد.
فقط لبخند زد.
- تو بهتر از هر کسی می‌دونی دخترم.
---
ارغوان با صدای زنگ ساعت از خواب بیدار شد.
چند لحظه طول کشید تا بفهمد کجاست.
به سقف کارگاه نگاه کرد.
خواب تمام شده بود.
اما یک چیز در ذهنش مانده بود.
ماهرخ قبل از اینکه دیده شود...
باید محکم‌تر می‌شد.
بهای یک نام
پارت #سی_هشت
صبح هنوز شهر کاملاً بیدار نشده بود که ارغوان از گارگاه بیرون زد.
به کسی چیزی نگفت.
نه به مادرش.
نه به استاد کریم.
نه حتی به امیر که اگر می‌فهمید، احتمالاً تا ظهر ده تا نظر مختلف داده بود.
می‌خواست قبل از اینکه کسی امیدوار شود یا نگران، خودش جواب پیدا کند.
اولین مقصدش بانک بود.
پشت میز نشست و درباره وام پرسید.
کارمند بانک بعد از چند سؤال و بررسی مدارک گفت:
- با سند خانه می‌تونید درخواست وام بدید.
ارغوان کمی امیدوار شد.
- چقدر؟
عدد را که شنید، لبخندش آرام آرام محو شد.
پول بدی نبود.
اما برای کاری که در ذهنش داشت، کافی نبود.
با آن می‌توانست بخشی از کارگاه را بهتر کند.
یا شاید یک شعبه کوچک راه بیندازد.
اما هر دو با هم؟
نه.
---
بانک بعدی.
بعدی.
هر بار همان سؤال‌ها.
همان حساب‌وکتاب‌ها.
و هر بار همان نتیجه.
پول لازم بود.
خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کرد.
در راه برگشت، داخل ماشین نشست و به برگه‌هایی که روی صندلی کنار دستش بود نگاه کرد.
اگر وام می‌گرفت...
دستگاه‌ها را تعمیر می‌کرد...
شاید چند ماه بعد پول بیشتری جمع می‌کرد برای شعبه.
اما اگر شعبه می‌زد...
اسم ماهرخ بیشتر دیده می‌شد.
مشتری مستقیم پیدا می‌کردند.
اما با همان دستگاه‌های قدیمی، چقدر می‌توانستند ادامه بدهند؟