استاد کریم آرام گفت:
- دستگاه‌ها هم مثل آدم‌ها هستن.
نگاهش کردیم.
- یه مدت با تمام توان کار می‌کنن، ولی یه جایی باید به فکر عوض کردنشون بود.
ارغوان آن روز بیشتر از هر چیزی درگیر یک تصمیم بود.
پول جایزه.
پول قرارداد.
همه چیز می‌توانست یک مسیر جدید برای ماهرخ باز کند.
اما کدام مسیر؟
یک طرف...
تعمیر دستگاه‌های قدیمی.
بهبود کامل کارگاه.
خرید دو دستگاه جدید.
و سرمایه‌گذاری برای اینکه ماهرخ قوی‌تر از قبل ادامه بدهد.
طرف دیگر...
پس‌انداز کردن بخشی از پول.
اجاره یک مغازه کوچک در شهر.
یک شعبه فروش.
جایی که مردم فقط برای خرید مستقیم ماهرخ بیایند.
امیر که به برگه‌ها نگاه می‌کرد، گفت:
- من رأیمو می‌دونم.
حنا که کنار او نشسته بود، گفت:
- تو اول یاد بگیر رأی دادن یعنی چی، بعد رأی بده.
امیر بی‌توجه ادامه داد:
- شعبه بزنیم.
ارغوان نگاهش کرد.
- چرا؟
- چون مردم باید ماهرخ رو ببینن.
شانه بالا انداخت.
- الان ما بهترین شیرینی رو درست می‌کنیم، ولی خیلی‌ها حتی نمی‌دونن کجاییم.
حرفش منطقی بود.
---
استاد کریم اما آرام‌تر فکر می‌کرد.
- من یه چیزی بگم؟
همه ساکت شدند.
- ماهرخ اول باید محکم بایسته.
به دستگاه‌ها اشاره کرد.
- اگه ستون‌های خونه مشکل داشته باشه، اول اونا رو درست می‌کنی بعد به فکر رنگ کردن دیوار می‌افتی.
ارغوان چیزی نگفت.
چون هر دو طرف را می‌فهمید.
او هم دلش می‌خواست اسم ماهرخ را بیشتر مردم بشناسند.
دلش می‌خواست یک روز جلوی یک مغازه بزرگ با تابلوی ماهرخ بایستد.
اما از طرف دیگر...
نمی‌توانست فراموش کند این کارگاه با همین دستگاه‌های قدیمی، سال‌ها دوام آورده.
---
آن شب، بعد از رفتن همه، ارغوان تنها در کارگاه ماند.
چراغ‌ها نصفه روشن بود.
دستش را روی یکی از دستگاه‌های قدیمی کشید.
همان‌هایی که سال‌ها کنارشان بزرگ شده بود.
زیر لب گفت:
- اگه جای من تو بودی بابا...
مکث کرد.
- اول کدومو انتخاب می‌کردی؟
بهای یک نام
پارت #سی_هفت
آن شب، ارغوان بیشتر از همیشه خسته بود.
نه از کار.
از فکر کردن.
تمام روز بین دو انتخاب گیر کرده بود.
چشم‌هایش را بست، اما تصویر دستگاه‌ها، قرارداد، شعبه جدید و آینده ماهرخ مدام جلوی چشمش می‌آمد.
نمی‌دانست چند ساعت گذشته بود که خوابش برد.
---
صدای آرامی شنید.
صدایی که سال‌ها بود نشنیده بود.
- ارغوان...
چشم‌هایش را باز کرد.
اطرافش آشنا بود.
بوی شیرینی تازه.
صدای دستگاه‌ها.
نور زردی که از پنجره‌های قدیمی کارگاه می‌تابید.
همان ماهرخ قدیمی.
برگشت.
بابا.
همان‌طور که همیشه یادش مانده بود.
با همان لبخند آرام.
چند لحظه فقط نگاهش کرد.
انگار می‌ترسید اگر حرف بزند، تصویرش از بین برود.