انگار خودش هم هنوز باور نکرده بود.
- یه مجموعه برگزارکننده مراسم و ایونت بود.
استاد کریم که تا آن لحظه آرام نشسته بود، کمی جلو آمد.
- ایونت؟
ارغوان سر تکان داد.
- آره. گفتن کار ما رو توی مسابقه دیدن.
لبخند کوچکی زد.
- همون دو تا شیرینی.
حنا با هیجان گفت:
- یعنی همونا که انقدر سرش بحث داشتید؟
ارغوان خندید.
- آره.
بعد نگاهش جدی‌تر شد.
- گفتن برای مراسم‌هاشون دنبال یه برند ثابت می‌گردن.
چند لحظه مکث کرد.
- فعلاً برای چهار تا مراسمی که توی این دو هفته آینده دارن، پنج هزار شیرینی می‌خوان.
چند نفر با تعجب نگاهش کردند.
- پنج هزار؟
صدای امیر بلند شد.
- یعنی پنج هزار تا شیرینی واقعی؟ نه پنجاه تا؟
همه خندیدند.
ارغوان سر تکان داد.
- آره امیر. پنج هزار تا.
استاد کریم آرام نفس کشید.
نگاهش رفت سمت مادر ارغوان.
- ماهرخ...
لبخند زد.
- انگار وقتشه بزرگ‌تر بشه.
مادر ارغوان که تا چند دقیقه قبل نگران حرف‌های نیمه‌تمام درباره عقد بود، حالا فقط به صورت دخترش نگاه می‌کرد.
به هیجانی که در چشم‌هایش آمده بود.
سال‌ها بود ارغوان را این‌طور ندیده بود.
مشتاق.
امیدوار.
زنده.
مادر سامان لبخند زد.
- مبارکه دخترم.
ارغوان تشکر کرد.
اما حواسش هنوز پیش همان چند جمله تلفنی بود.
پنج هزار شیرینی.
چهار مراسم.
یک قرارداد واقعی.
یعنی کار بیشتر.
آدم بیشتر.
برنامه‌ریزی دقیق‌تر.
و شاید...
همان چیزی که همیشه آرزویش را داشتند.
بزرگ شدن ماهرخ.
امیر دست زد.
- خب پس جایزه رو فعلاً خرج دستگاه جدید می‌کنیم.
ارغوان خندید.
- تو از کی مدیر مالی شدی؟
- از وقتی فهمیدم پنج هزار تا شیرینی یعنی پنج هزار بار فرصت خوردن.
لیلا خندید.
- این بشر حتی وسط موفقیت هم دنبال منفعت خودشه.
استاد کریم اما چیزی نگفت.
فقط آرام به ارغوان نگاه کرد.
چون می‌دانست این همان لحظه‌ای است که یک کارگاه کوچک، باید تصمیم بگیرد.
اینکه فقط برنده یک مسابقه بماند...
یا تبدیل به چیزی بزرگ‌تر شود.
بهای یک نام
پارت #سی_شش
فردای آن شب، اولین جلسه واقعی بعد از برد ماهرخ برگزار شد.
همه دور میز کوچک دفتر کارگاه نشسته بودند.
همان میزی که سال‌ها تصمیم‌های مهم پشت آن گرفته شده بود.
ارغوان برگه قرارداد را وسط میز گذاشت.
- ظرفیت کارگاه خوبه.
همه منتظر ادامه حرفش بودند.
- برای پنج هزار شیرینی مشکلی نداریم.
استاد کریم سر تکان داد.
- با همین دستگاه‌ها؟
ارغوان نگاهش را پایین انداخت.
- میشه.
مکث کرد.
- ولی راحت نیست.
مهری خانم پرسید:
- یعنی چی؟
ارغوان به برگه‌های کنار دستش نگاه کرد.
- دو تا از دستگاه‌ها دیگه قدیمی شدن. هنوز کار می‌کنن، ولی فشار بیشتری به بچه‌ها میاد.