ارغوان به جمع نگاه کرد.
به مادرش.
به امیر.
به استاد کریم.
به همه کسانی که امشب برای موفقیت او آمده بودند.
و برای اولین بار بعد از مدتها، حس کرد شاید واقعاً توانسته کاری کند که بابا اگر بود، لبخند بزند.
بهای یک نام
پارت #سی_چهار
بعد از شام، کمکم سر و صداها کمتر شد.
ظرفها جمع شده بود و همه با چای کنار هم نشسته بودند.
خانه هنوز پر از آرامش بود.
از آن شبهایی که آدم دلش نمیخواست تمام شود.
مادر سامان استکان چایش را روی نعلبکی گذاشت و لبخندی زد.
- خدا رو شکر که بالاخره یه خبر خوش توی این خونه اومد.
مادر ارغوان لبخند زد.
- واقعاً بعد از مدتها همه خوشحال شدیم.
مادر سامان نگاهی به ارغوان کرد.
- ارغوان جان، تو همیشه دختر پرتلاشی بودی.
ارغوان لبخند کوچکی زد.
- لطف دارید.
زن ادامه داد:
- ولی خب...
چند نفر ناخودآگاه نگاهشان سمت او رفت.
- آدم یه جایی باید به فکر زندگی خودش هم باشه.
ارغوان لحظهای ساکت ماند.
سامان نگاه کوتاهی به مادرش انداخت.
انگار فهمیده بود قرار است بحث به کجا برسد.
مادر سامان آرام گفت:
- ما چند وقته داریم فکر میکنیم...
مکث کرد.
- شاید بهتر باشه برای مراسم عقد هم کمکم تصمیم بگیریم.
چند لحظه سکوت افتاد.
نه سکوت سنگین.
بیشتر از آن سکوتهایی که آدم منتظر ادامه حرف میماند.
ارغوان هنوز چیزی نگفته بود که گوشیاش روی میز شروع به زنگ خوردن کرد.
همه نگاهها سمت گوشی رفت.
اسم یک شماره ناشناس روی صفحه بود.
ارغوان با تعجب گوشی را برداشت.
- ببخشید.
بلند شد و کمی از جمع فاصله گرفت.
- بله؟
صدای آن طرف خط را شنید.
چند ثانیه فقط گوش داد.
چشمهایش کمی بازتر شد.
- بله... خودم هستم.
مکث کرد.
- برای یک سفارش؟
چند قدم آرام برداشت.
- چه تعداد؟
نگاهش ناخودآگاه سمت ماهرخ رفت.
صدای طرف مقابل هنوز ادامه داشت.
- بله، متوجه شدم.
چند لحظه بعد گفت:
- ممنونم. حتماً بررسی میکنم و خبر میدم.
تماس که تمام شد، چند نفر با کنجکاوی نگاهش کردند.
حنا اولین نفر بود که پرسید:
- چی شده؟
ارغوان هنوز به صفحه خاموش گوشی نگاه میکرد.
- یه سفارش بزرگ برای ماهرخ بود.
امیر سریع گفت:
- بزرگ یعنی چقدر بزرگ؟
ارغوان لبخند زد.
اما قبل از اینکه جواب بدهد، نگاه کوتاهی به مادر سامان انداخت.
حرفی که قرار بود درباره عقد ادامه پیدا کند، همانجا نیمهکاره مانده بود.
بهای یک نام
پارت #سی_پنج
ارغوان هنوز گوشی را در دستش گرفته بود.
امیر دوباره پرسید:
- خب؟ چقدر بزرگ؟
ارغوان چند لحظه ساکت ماند.