پیرمرد سر تکان داد.
سمت راه‌پله رفت.
چند قدم برداشت، اما قبل از اینکه بالا برود، ایستاد.
- هر وقت اومد، بگید بیاد اتاق من.
همه ساکت ماندند.
بعد ادامه داد:
- این برند رو می‌سپرم به خود عماد.
چند نفر با تعجب نگاهش کردند.
- آقاجون...
پیرمرد برگشت.
نگاهش کافی بود تا حرف نصفه بماند.
- شماها دخالت نکنید.
لحنش آرام بود، اما جای بحث باقی نمی‌گذاشت.
- کسی که قراره تصمیم بگیره، باید اول خودش بفهمه با چی طرفه.
بعد بدون اینکه منتظر جواب کسی بماند، راه افتاد.
صدای عصایش دوباره در عمارت پیچید.
تق.
تق.
تق.
و پشت سرش، چند نفر هنوز به صفحه تلویزیون نگاه می‌کردند.
به اسمی که تا چند دقیقه قبل برایشان هیچ معنایی نداشت.
ماهرخ.
بهای یک نام
پارت #سی_سه
-من هنوزم می‌گم اون لحظه‌ای که اسم ماهرخ رو خوندن، قیافه امیر دیدنی‌تر از خود نتیجه بود.
صدای خنده همه بلند شد.
امیر که مشغول برداشتن لیوانش بود، اخم مصنوعی کرد.
-چرا همیشه باید من سوژه باشم؟
حنا از آن طرف میز گفت:
-چون خودت اجازه نمی‌دی کسی دیگه باشه.
لیلا خندید.
-دقیقاً. آدمی که پنج دقیقه بعد از اعلام نتیجه هنوز داشت برای خودش سخنرانی می‌کرد.
امیر با اعتمادبه‌نفس سر تکان داد.
-خب یکی باید اهمیت اون لحظه رو توضیح می‌داد.
-تو فقط داشتی می‌گفتی «من از اول می‌دونستم.»
این بار حتی استاد کریم هم خندید.
ارغوان لبخند زد و نگاهش بین جمع چرخید.
خانه پر بود از صدا.
از خنده.
از آدم‌هایی که هر کدام به شکلی بخشی از مسیر ماهرخ بودند.
چند قدم آن‌طرف‌تر، مهری خانم و سارا هنوز درباره چیدن ظرف‌ها حرف می‌زدند و مادرش با آرامش به شلوغی خانه نگاه می‌کرد.
چیزی در نگاهش فرق کرده بود.
آن نگرانی همیشگی کمتر شده بود.
انگار برای اولین بار بعد از مدت‌ها، خیال همه راحت‌تر بود.
چون امشب فقط یک مهمانی نبود.
امشب همه برای چیزی جمع شده بودند که سال‌ها برایش جنگیده بودند.
ماهرخ.
وقتی همه برای شام نشستند، چند لحظه سکوت افتاد.
مادر ارغوان لبخند زد.
- خب...
نگاهش بین همه چرخید.
- فکر کنم امشب باید به سلامتی کسی غذا بخوریم که چند ماه خواب و آرامش نداشت.
امیر سریع گفت:
- من؟
همه خندیدند.
- نه پسرم.
مادر ارغوان نگاهش را سمت دخترش برد.
- ارغوان.
ارغوان لبخند زد.
- مامان...
- نه.
مادرش آرام گفت:
- بذار امشب فقط خوشحال باشیم.
استاد کریم سرش را پایین انداخت.
- ماهرخ امروز دوباره متولد شد.
چند لحظه همه ساکت شدند.
چون همه می‌دانستند این جمله فقط درباره یک برند نبود.
درباره آدم‌هایی بود که سال‌ها پایش مانده بودند.