به دست هایی که بی اختیار در هم می پیچاندم.
بعد گفت:
-لباساتو دربیار شادی جان.
اخم هایم در هم رفت و با صدایی خراشیده گفتم:
-چرا؟
شانه ای بالا انداخت و گفت:
-روتین همه مراکز درمانی همینه دیگه. باید لباس مخصوص بپوشی.
دکمه های شومیزم را باز کردم.
دست هایم می لرزید و لفتش میدادم.
پرسیدم:
-چند روز قراره اینجا باشم؟
پرستار لباس صورتی رنگی به دستم داد؛ پیراهن ساده ای با آستین های بلند. همزمان گفت:
-نمیدونم... امیدوارم فقط چند روز باشه.
امیدوارم.
کلمه اش در سرم چرخید.
بعد دستش را میان موهایم برد و چند سنجاق کوچکی که با آنها موهایم را مهار کرده بودم، یکی یکی بیرون کشید.
گوشواره های کوچکم.
گردنبندم.
حلقه نامزدی ام را هم از انگشتم بیرون کشید.
همه را در ظرفی کوچک گذاشت.
صدای برخورد فلز با ظرف، در اتاق پیچید.
یک صدای کوچک بود، اما برای من مثل یک ناقوس پایان بود.
پرستار شلوار راسته ای همرنگ و هم جنس پیراهن بدستم داد. کتانی هایم را گرفت و دمپایی ساده ای جایشان گذاشت .
گوشی موبایلم را هم از من گرفت.
دستم را برای پس گرفتنش جلو بردم،اما پیش از آنکه چیزی بگویم،گوشی را داخل همان ظرف گداشت.
دیگر چیزی از وسایلم باقی نمانده بود.
پرستار دست هایم را میان دست هایش گرفت و نگاهی به ناخن های کوتاه و مرتبم انداخت.
روسری کوچک سفیدی روی سرم انداخت و همزمان گفت:
-اینکه وسایلت رو ازت میگیرم، برای ایمنی خودته. نمیخوام کسی بهت آسیبی بزنه.
لبخند کوتاهی زد و ادامه داد:
-وگرنه خودت که دختر خوبی هستی... مگه نه؟
بغضی بیخ گلویم نشست.
نگاهم روی ظرف کوچک ماند.
تمام چیز هایی که وقتی از در خانه بیرون آمدم هنوز برای من بودند.
با چشمایی پر شده از اشک فقط نگاهش کردم.
پرستار در را باز کرد و از اتاق بیرون رفت.
بابا همانجا پشت در ،نیم خیز روی صندلی نشسته بود.
چشم هایش سرخ بود.
لب هایش به آرامی تکان خوردند.
نشنیدم چه گفت.
شاید«مواظب خودت باش»بود.
یا شاید هم«دوستت دارم».
شاید هم ابراز تاسف کرد که نمیخواست بشنوم.
پرستار وسایلم را به دستش داد .و به سمت پلکان طبقه بالا رفت و گفت :
-بریم.
نگاهم را برای آخرین بار رو بابا ماند.
همانطور که پاهای بی جانم را دنبال خود می کشیدم؛دنبال پرستار راه افتادم.
بدون اینکه دست بابا را بگیرم.
بدون اینکه برای آخرین بار به آغوشش پناه ببرم.
پشت سرم را نگاه نکردم.
صدای قدم های بابا دیگر به گوشم نمی رسید.حتی صدای او هم جا مانده بود؛پایین همین پله ها.
پارت 5
پرستار در اتاق را باز کرد و کنار رفت تا وارد بشوم.