از پله های آجری مقابلم بالا رفتم.
پشت سرم صدای قدم های بابا را میشنیدم.
در با صدای جیرجیری باز شد.
بوی تند ضد عفونی کننده ها، همراه بادی گرم به صورتم خورد.
وارد سالن بزرگی شدم که دور تا دورش صندلی های فلزی چیده شده بود.
چند نفری روی صندلی ها نشسته بودند.
هیچ کدام شبیه تصویری که از یک«دیوانه»در ذهنم داشتم، نبودند.
در گوشه ای از سالن، ایستگاه پرستاری قرار داشت.
زنی میانسال با روپوش سفید پشت آن نشسته و مشغول کار با سیستم مقابلش بود.
سر جایم ایستادم.
میترسیدم نزدیک آن آدم هایی که نمیشناختم بشینم.
بابا جلو رفت و مشغول صحبت با پرستار شد.
صدایشان را نمیشنیدم.
نه اینکه فاصله زیادی داشته باشند؛ فقط نمیخواستم که بشنوم.
تمام حواسم به محیطی بود که از حالا به بعد قرار بود بخشی از زندگی ام باشد.
در انتهای سالن پله هایی تاریک به زیر زمین می رفتند.
نگاهم میان آن تاریکی را کاوید، اما جز دیده نمیشد.
فقط چند صدای مبهم...
سمت دیگر سالن، پله هایی به طبقات بالا میرفتند. آنجا روشن تر بود.
چند پرستار را می دیدم که در رفت آمد بودند.
همه چیز عادی بنظر میرسید.
بیش از حد عادی...
درحد یک بیمارستان معمولی.
با شنیدن نامم از زبان زنی، سرم را چرخاندم.
پرستار مقابلم ایستاده بود.صورتش خنثی بود.
بدون اینکه احساس خاصی در صدایش شنیده شود شود،گفت:
- باهام بیا، خانوم!
نگاهی به بابا انداختم.
چند قدم دور تر ایستاده بود و نگاهم میکرد.
پرستار راه افتاد.
من هم پشت سرش رفتم.
بابا هم با فاصله چند قدم پشت سرمان می آمد.
به انتهای راهرو رسیدیم.
پرستار در سفیدی را مقابلم باز کرد و منتظر ماند تا وارد شوم.
داخل رفتم و پرستار هم پشت سرم وارد اتاق شد و رو به بابا گفت:
-شما پشت در منتظر بمونید.
سریع به طرفم در چرخیدم و گفتم:
-بابا...
صدایم آنقدر مرتعش بود که بابا بی درنگ در درگاه در ایستاد و لبخندی اطمینان بخش روی لبش نشاند و گفت:
-چیزی نیس باباجان. من همین جا، پشت درم.
در اتاق بسته شد.
به در بسته خیره ماندم.
پوستم به یکباره مور مور شده .
لرزی از ستون فقراتم گذشت.
پارسیا کجا بود؟
دو روز بود به دیدنم نیامده بود .
من را تنها میان این جماعت رها کرده بود.
با لب هایی لرزان رو به پرستار گفتم:
-من دیوونه نیستم.
پرستار لبخندی به رویم زد و گفت:
-هیچکس اینجا دیوونه نیست دختر جون.
سرش را به تاسف تکانی داد و ادامه داد:
- دیوونه های واقعی اون بیرون میچرخن و کسی کاری هم باهاشون نداره.
نگاهم کرد؛ به نفس های تند و بریده ام.