حقیقتا شبیه چیزی نبود که در ذهنم ساخته بودم.
دیوار های سفید و ساده، پنجره ای بزرگ رو به محوطه سرسبز و حفاظ های توری روی آن. یک تخت فلزی با ملحفه های سفید، میز کوچکی کنار دیوار و یک صندلی چوبی.
چند لحظه همان جا ایستادم.
آنقدر ها هم بد نبود.
پرستار پشت سرم وارد اتاق شد و در را بست.
نگاهم روی در ماند.
بابا دیگر پشت این در منتظرم نبود.
پرستار به آرامی پرده سبز رنگ اتاق را کنار زد و گفت:
-از اینجا خوشت میاد؟
لب هایم را زیر دندانم فشردم تا اشک سمج گوشه چشمم را مهار کنم. لبخندی زدم و با باز دمی عمیق گفتم:
-حداقل بهتر از چیزیه که فکر میکردم.
پرستار ساک کوچکی در دست داشت و آن را روی میز گذاشت و گفت:
-وسایل بهداشتی شخصی.
نگاهم روی تخت مرتب و تمیز خیره ماند و لب زدم:
-قراره تا همیشه تو این اتاق بمونم؟
پرستار حوله کوچیکی از ساک بیرون کشید و گفت:
-تا زمانی که ایجا هستی؛ بله.
نگاهم اینبار دور تا دور اتاق چرخید و پرسیدم:
-نفر قبلی که ساکن این اتاق بود چیشد؟
دستان پرستار از کار ایستاد و با اخمی گیج پرسید:
-چرا میپرسی؟
شانه ام را بالا انداختم و دستی به ملحفه کشیدم و گفتم:
-همین جوری. فقط میخوام بدونم آخرش قراره چی بشه؟
پرستار شانه هایش را بالا انداخت و گفت:
-نمیدونم، این اتاق مدت طولانی خالی بوده.
سعی کرد بحث میانمان را عوض کند، با لحن شوخ طبعانه ای گفت:
-عزیزم هرچیزی لازم داشتی از دکمه قرمز بالای تختت استفاده کن؛ مثل عقاب میام پیشت.
نگاهم را به پنجره دوختم و لب هایم ناخودآگاه پرسیدند:
-اون پایین چیه؟
پرستار جهت نگاهم را دنبال کرد و گفت:
-کجا؟
نگاهم را به چهره احمقانه اش دوختم و گفتم:
-منظورم زیر زمینه...
سکوت کرد و از داخل لپشو گاز گرفت ولی سعی کرد صداش خونسرد بمونه:
-یه بخش از آسایشگاه... درست مثل همینجا.
اخمی روی صورتم نشاندم و موهای کوتاهم را از جلوی چشمم کنار زدم و گفتم:
-چرا یه جواب درست بهم نمیدی؟
لبخند کوتاهی به صورت اخم آلود من زد و گفت:
-تو تازه از راه رسیدی دختر... همه چیز رو خودت کم کم میفهمی.
دست هایش را دو طرف شانه هایم گذاشت و من را به طرف تخت هدایت کرد و گفت:
-بهتره یکم استراحت کنی...
ملحفه را رویم مرتب کرد و سمت در رفت، قبل از خروج از اتاق انگشت اش را سمت زنگ بالای تخت گرفت و گفت:
-هرکاری داشتی خبرم کن حتی اگه خواستی فقط با یکی صحبت کنی.
لبخند محوی زد و چشم هایش را با اطمینان بست و از اتاقم بیرون رفت.