اشتراکیاسما پرهیز

پارت 4

ماشین بابا متوقف شد.

چند ثانیه هیچکداممان حرفی نزدیم.

صدای خاموش شدن موتور ماشین در سکوت محوطه پیچید.

بابانفسش را آه مانند بیرون داد ودستش را روی فرمان گذاشت و گفت:

-بابا جان... اگه دلت نمیخواد اینجا باشی، من میتونم همین الان برگردونمت.

نگاهم را از شیشه ی ماشین به ساختمان روبرویمان که پشت درخت های بلند پنهان شده بود دوختم.

بابا آرام تر ادامه داد:

-فقط میخوام به حرف دکترها گوش بدی. حالت بهتر بشه.

دستم را روی دستگیره ماشین گذاشتم.

چند لحظه ای در همان حال ماندم.

انگار که باز شدن این در شروع تغییری بزرگ در زندگی ام بود.

نفس عمیقی کشیدم و چشم هایم را برای لحظه ای کوتاه بستم.

بالاخره در ماشین را باز کردم و هنگام پیاده شدن گفتم:

-مشکلی با اینجا موندن ندارم...

هوای محوطه سرد بود. بوی خاک نم خورده و برگ های پوسیده به مشامم میرسید.

از میان درخت های کهنه و تنومند گذشتیم و به ساختمان چند طبقه آسایشگاه رسیدیم.

ساختمان چند طبقه ای که، نمای کهنه و در بزرگ آهنی اش از همین فاصله هم حس سرد و سنگینی را در وجودم ایجاد میکرد.

هرچی به ساختمان نزدیک می شدیم، صداها واضح تر میشدند.

اول فقط چیزی شبیه به زمزمه بود.

صداهایی که قدم هایم را سست میکردند.

صدای فریاد...

بلند و ناگهانی.

چند ثانیه بعد صدای قهقه ای زنانه که مو بر اندام هایم راست میکرد.

سایه ای سرگردان پشت یکی از پنجره ها قدم رو میرفت.

نفس عمیقی کشیدم، اما هوای اینجا هم سر ناسازگاری داشت، ریه هایم سوخت و به سرفه افتادم.

اینبار صدای شیونی سوزناک به گوشم رسید.

کسی در حال گریه بود.

اینجا دوام میاوردم؟

نگاهم روی در آهنی ثابت ماند.

میان این ناله های رعب آور. فریاد ها و قهقه های دیوانه وار؟

دست بابا را میان دستم فشردم.

نگاهش روی انگشتان رنگ پریده ام ماند. آرام پشت دستم را نوازش کرد و گفت:

-نگران نباش بابا جان... هر وقت خواستی میتونیم برگردیم.

آب دهانم را به سختی قورت دادم.

نگاه بابا غمگین بود. خودش هم به حرفی که میزد ایمان نداشت.

لبخندی نصفه و نیمه به رویم زد و گفت:

-اتاقت توی یه طبقه آرومه. تو اتاقت تنها هستی و در اتاقت هم قفل میشه.

در اتاقم قفل میشه؟

نگاهم روی صورتش ثابت ماند.

قرار بود در اتاقم قفل شود...

برای امنیت من؟

یا برای امنیت دیگران؟

چیزی نگفتم. تنها لب هایم را روی هم فشردم.

چه کار کرده بودم که سزاوار این وضعیت بودم؟

چه رفتار عجیبی در من دیده بودند؟

با این حال، قدم هایم از حرکت نایستاد.