-آخرین بار کی پارسیا رو دیدی؟
مکث کردم .
صدای وز وز ساعت در اتاق میپیچید. یکنواخت بود و منظم عجیب آرامم میکرد. لب هایم را تر کردم و گفتم:
_ گفتم که... پارسیا هر روز پیش منه. امروز نیومده فقط. شاید تا شب بیاد.
دکتر نگاهش را از من گرفت و به برگه ای از پرونده مقابلش دوخت.
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
-شادی... میدونی که امروز آخرین جلسمونه؟
ابرویی بالا انداختم و گفتم:
-چه خبر مسرت بخشی دکتر... دلیل این پایان چیه؟
دکتر کمی به جلو متمایل شد و گفت:
-خب نمیدونستم انقدر خسته کننده ام...
نفسی عمیق کشید و ادامه داد:
-چون از نظر من این جلسات به تنهایی کافی نیست.
لبخند از روی لبم جمع شد.
دکتر با نوک انگشت ضربه کوچکی به دسته مبل زد و ادامه داد:
-قراره برای درمان های بیشتر ارجاع داده بشی.من امروز اینجام تا فقط نامه عدم پاسخ به درمان رو برات مهر و امضا کنم.
دستانش را روی زانوانش گذاشت و مستقیم به من چشم دوخت و گفت:
-اما قبلش یه چیز رو میخوام بدونم.
ساکت ماندم.
دکتر گفت:
-میتونی درباره شبی که پارسیامرد با من حرف بزنی؟
گنگ نگاهش کردم .
لبخند مضحکی که تا چند لحظه قبل گوشه لبم بود، جایش را به اخمی گیج داد.
مرگ پارسیا؟
ابرو هایم بالا رفت و گفتم:
-شبی که چی شد؟ مرد؟
دکتر تنها سری تکان داد و اضافه کرد:
-یا حتی روز عروسیتون؟
عروسی؟
یادم نمی آمد...
کدام عروسی؟
مرگ پارسیا؟
من هر روز او را می دیدم.
با او غذا میخوردم.
کنارش میخوابیدم.
با او زندگی میکردم.
پس کدام مرگ؟
دو طرف شقیقه هایم را فشردم و گفتم:
-من از حرف هاتون سر در نمیارم...
صدایم پایین آمده بود. انگار با خودم حرف میزدم:
-ما هنوز ازدواج نکردیم. چی بگم از عروسی ای که هنوز نرسیده؟
نفس لرزانم را بیرون دادم و لرزان زمزمه کردم:
-از کدوم مرگ حرف میزنی؟ پارسیا فقط امروز به دیدنم نیومده. میاد...تا شب میاد...
دکتر تنها خودکارش را برداشت و در سکوت، چیزی روی پرونده نوشت وپاین برگه را مهر و امضا کرد.
پرونده را بست و کوتاه گفت:
-امیدوارم دفعه بعد که میبینمت، حالت بهتر باشه.
بلند شد.
مکثی کرد و با ناامیدی گفت:
_خدانگهدار شادی.
بی حرف تنها رفتنش را نگاه کردم.
دکتررفت.
تمام وسایلش را هم با خوش برد.
حتی یکبار هم به پشت سرش نگاه نکرد.
نگاهم روی جای خالی مبل ماند.
نامه ای را مهر امضا کرده بود که قرار بود ثابت کند من دیوانه ام .
شاید ...
شاید تیمارستان جای بهتری برای ادامه زندگی ام بود.