لبخند کوچکی کنج لبم نشست.
نگاهم روی جای خالی اش ماند.
مامان قدمی جلو آمد، همانطور که انتهای پیراهنش را در میان پنجه اش میفشرد، گفت:
-مامان جان. فردا هم دکترت میاد پیشت.
ابرویی بالا انداختم و با بی حوصلگی بازدمم را فوت کردم و گفتم:
-اون هر هفته میاد. مثل تمام این دو سال.
نگاهش کردم، خیره در چشمان ملتهب و غمگینش ادامه دادم:
-حرف های منم، همون حرف های تکراری قبله...
پارت 3
دکتر درست مقابلم، روی مبل کوچک و فانتزی اتاق خوابم نشسته بود. پاهای کشیده اش را روی هم انداخته و بی توجه به من، مشغول بررسی پرونده ام بود.
امروز جلسه چندم مشاوره ام بود؟
جلسه نود و هشتم؟
شاید هم صدمین بار بود که میدیدمش.
چند ثانیه طولانی، بی حوصله روی تختم لم داده بودم تا اینکه دکتر بالاخره سکوت اتاق را شکست و گفت:
-این روزها حالت چطوره؟
شانه ای بالا انداختم:
-مثل همیشه، مثل تمام دفعات قبلی که اومدی اینجا.
لبخند کمرنگی زد، پرونده را بست و با حوصله جواب داد:
-پس هنوز چیزی تغییر نکرده؟
از پس شیشه عینکش نیم نگاهی به من انداخت و پرسید:
-داروهات چی؟ اونا رو سر وقت میخوری؟
مکثی کردم و نگاهم را به سمت پنجره بردم :
-نه... هیچ چیز تغییر نکرده.
چند لحظه کوتاه مردمک چشم هایم روی قوطی های قرص روی میز ثابت ماند و فورا نگاهم را به دکتر برگرداندم و ادامه دادم:
-میخورم.
دکتر چند ثانیه خیره نگاهم کرد. مچ نگاهم را گرفته بود اما با این حال سراغ سوال بعدیش رفت:
-الان پارسیا کجاست؟
نگاهم را دور و بر اتاق چرخاندم و گفتم:
-نمیدونم.
دکتر عینکش را برداشت و کنار پرونده ام روی میز گذاشت و گفت:
-برمیگرده؟
سری تکان دادم:
_آره ، هیچوقت ولم نمیکنه. اون عاشقمه.
دکتر دوباره پرونده را باز کردو چیزی در برگه کوچکش نوشت.
نگاهم روی نوک خودکارش ماند.
از این کارش خوشم نمی آمد.
هر بار که چیزی را یادداشت میکرد، حس میکردم بخشی از من جایی در حال ثبت است که خودم هیچ کنترلی رویش ندارم.انگار مرا نه به چشم یک آدم،بلکه به چشم یک آزمایش بررسی میکرد.
پوست لبم را کندم.
دکتر بدون آنکه سرش را بالا بیاورد، پرسید:
-نوشتنم اذیتت میکنه؟
سری به نشانه تایید تکان دادم .
خودکارش را کنار پرونده گذاشت و گفت:
-میتونستی بهم بگی.
نگاهش کردم.
گوشه چشمانش خطوط عمیقی داشت ؛خطوطی که با هر نگاه کردنش، انگار چیزی را در من جست و جو میکرد.
با این حال، بی تفاوت گفتم:
-حالا که خودت فهمیدی.
لبخندی محو زد، اما چیزی نگفت.
چند لحظه بعد با آرامش پرسید: