مامان با چشمانی گشاد شده به سمتم دوید...
اما آخرین تصویری که قبل از خاموش شدن ذهنم، در خاطرم ماند...
لبخند پارسیا بود.
پارت 2
چشم که باز کردم، روی تخت، میان ملحفه های خنک بودم. دردی تیز در مغزم میپیچید.
زبانم مثل تکه چوبی خشک در دهانم سنگینی میکرد.
عرق سرد، سرتاسر تنم را پوشانده بود.
با دست های لرزان، لیوانی آب برای خودم ریختم.
هنوز لیوان به لب هایم نرسیده بود.
در اتاق آرام باز شد.
نفس عمیقی کشیدم و سرم را بالا آوردم.
مامان، با چشمانی نگران، سر تا پایم را برانداز کرد و با لحنی مهربان گفت:
-خوبی شادی؟ یهو از حال رفتی مامان.
سرد نگاهش کردم.
میخواستند مرا به آسایشگاه بفرستند؛ اصلا انتظارش را نداشتم.
تنها فرزندشان بودم. همیشه فکر میکردم اگر تمام دنیا مقابلم بایستند، حداقل آنها طرف من می ایستند.
اما حالا...
میخواستند مرا مثل یک موجود اضافی و خسته کننده دور بیندازند.
با تک سرفه ای، صدای گرفته ام را صاف کردم و گفتم:
-کی قراره بفرستینم تیمارستان؟
مامان کنج لبش را جوید و گفت:
-مامان جان قرار نیست به این زودی ها باشه؛ ما فقط به عنوان یه گزینه بهش نگاه کردیم، برای بهتر شدن حال تو...
نمیفهمیدم چه میگوید.
صدای قدم هایی مدام در اتاق میپیچید...
آرام، اما واضح.
نگاهم را دور اتاق چرخاندم.
هیچکس نبود.
مامان همچنان حرف میزد.اما صدایش کم کم در پس آن صدا محو میشد.
قدم ها دوباره به گوشم رسیدند.
اینبار نزدیک تر.
یک قدم...
صدای قدمی دیگر...
دو قدم...
هر بار که من جا به جا میشدم، صدا هم دنبالم می آمد.
ایستادم.
صدا هم قطع شد.
نمیدانستم این صدا از کجا می آید.
چنگی میان موهایم زدم و چشم هایم را بهم فشردم تا فقط بشنوم.
بشنوم...
چشم هایم را باز کردم.
پیدایش کردم.
مقابل کمد که ایستادم.
ناگهان سکوت شد.
لبخندی روی لبم کش آمد.
به در های بسته ی کمد خیره ماندم.
انگار که کشف بزرگی کرده باشم، با هیجان در های کمد را باز کردم.
پارسیا آنجا بود.
با خنده ای پهن نگاهم میکرد.
انگار منتظرم بود.
سرش را کمی کج کرد و گفت:
-بازم پیدام کردی.
لبخندم عمیق شد:
-من همیشه یه قدم از تو جلوترم پارسیا.
پارسیا خندید .
زیبا میخندید؛ مردانه و شیک.
دستم را سویش دراز کردم و ته ریش زبرش را لمس کردم.
درست همان لحظه صدای لرزان مامان به گوشم رسید:
-شادی؟
دستم در هوا ماند.
آرام سرم را برگرداندم.
مامان هنوز میان درگاه در ایستاده بود.
مردمک های لرزانش با نگرانی به من خیره شده بودند.
نگاهم دوباره به کمد برگشت.
پارسیا رفته بود.