گرمای انگشتانش واقعی بود.
دست هایم را به سمت خود کشید و شانه هایم را نوازش کرد. آرام کنار گوشم نجوا کرد:
-باشه قشنگم. اشکالی نداره با موهای کوتاهم خیلی قشنگی.
چشم بستم.
بوی آشنایش تمام ریه ام را پر کرده بود.
مگر میشد این ها واقعی نباشد.
برای لحظه ای همه چیز از خاطرم محو شد.
حرف های بابا...
گریه های مامان...
التماس های پرستو...
تنها چیزی که در سرم تاب میخورد، آغوشی بود که نمیگذاشت باور کنم...
چشم که باز کردم اولین چیزی که دیدم صورت وحشت زده پرستو بود.
چشم چرخاندم.
پارسیا نبود .
پرستو دست های لرزانش را به سمتم آورد و شانه هایم را گرفت و گفت:
-شادی.... با کی حرف میزنی؟ تروخدا دختر... محض رضای خدا به خودت بیا.
بغض راه گلویش را بست. چند ثانیه فقط نگاهم کرد. چانه اش لرزید و با صدایی گرفته ادامه داد:
-من تو رو مثل زنداداشم نه؛ مثل خواهرم دوست دارم. بخدا دلم خونه برات دختر. حیف جوونیت نیس که حروم در و دیوارای آسایشگاه بشه؟
پلکم چندباری پرید.
چی؟
نگاهم میان چهرهای اطرافم چرخید.
آسایشگاه؟
یعنی انقدر زود قرار بود کار به اینجا بکشد؟
گرمایی از سینه ام بالا آمد. تا گونه هایم ملتهب و داغ شد.دندان هایم را روی هم ساییدم و از میا ن فک قفل شده ام گفتم:
-مگه من دیوونم که برم آسایشگاه؟
صدایم بالا رفت و فریاد زدم:
-شما دیوونه اید. شما ها معلوم نیست چتونه. دارید با کاراتون منو دیوونه میکنید!
خودم را از میان دستان پرستو بیرون کشیدم.
نگاهم بی اختیا به بالای پله ها رفت.
پارسیا آنجا ایستاده بود.
دستش را به نرده های چوبی تکیه داده بود و چشم های کهربایی اش روی تک تک ما میچرخید.
بغض نشست بیخ گلوم. تمام توانم تحلیل رفت و بی حال نالیدم:
-چرا میگن مردی ها؟
پارسیا تنها سکوت کرده بود و قصد جواب دادن نداشت.
لب هایم لرزید و بریده و نفس نفس زنان گفتم:
-چرا... چرا جوابمو نمیدی؟ تو هم باهاشون همدست شدی منو بندازی دیوونه خونه؟
پارسیا از روی نرده ها به سمت پایین خم شد. گوشه لبش بالا رفت و گفت:
-تو بگو شادی؛ بنظرت من مردم؟
خشک شده نگاهش کردم.
لب هایم از هم فاصله گرفت اما صدایی بیرون نیامد.
نمرده بود...
تصاویر پیش چشمم آرام آرام به چرخش در آمدند.
مامان مقابلم بود.
پرستو درست کنارم ایستاده بود.
پارسیا بالای پله ها.
چرا نمیتوانستم صورتش را واضح ببینم؟
میخندید؟
گریه میکرد؟
پرستو دستم را گرفت.
پاهایم سست شدند و من تلو تلوخوران قدمی عقب رفتم.
دستم از دست پرستو جدا شد.
صدایش را انگار از زیر آب میشنیدیم .دور... محو...