چشمانش را محکم روی هم فشرد و کلافه دستی میان موهای سفیدش کشید.
موهایش...
قبلا هم انقدر سفید بود؟
یادم نمی آمد.
نفسش را سنگین بیرون داد:
-شادی...دختر بابا...
صدایش لرزید:
-بخدا بریدم دیگه...بریدم. دوساله آزگار هر روز ما شده همین. تو بگو چیکار کنیم؟تو بگو چجوری قبول میکنی دیگه پارسیایی وجود نداره؟
سرش را پایین انداخت.شاید میخواست اشک حلقه زده در چشمانش را نبینم:
-پسر بیچاره دو ساله سینه قبرستونه دست بردار دختر.
دستی به ریش کوتاهش کشیدو گفت:
-دو ماه گفتیم عزاداری،داغداری یه سال افسرده ای؛ بابا دو سال گذشته بخودت بیا.
چشمانش به مامان افتاد.نگاهش ردی از عشقی کهنه به خود گرفت:
-روانشناس و روانپزشک تو این شهر نمونده تو رو پیشش نبرده باشیم.همین مادر بدبختتو ببین...با هزار امید و آرزو دختر بزرگ کرده، هر روز داره از غصه تو آب میشه.
کمی مکث کرد و نفسی عمیق کشید و ادامه داد:
-تنها چیزی که ازت میخوام اینه که قبول کنی، همسرت، دیگه توی این دنیا نیست بابا جان.
سرش را بالا گرفت، مستقیم در چشمانم خیره شد:
-اون رفت تو زندگی کن.
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
نمیفهمیدم از چه حرف میزد.
پارسیا کجا رفته بود؟
نگاهم از شانه بابا گذشت و درست روی او نشست.
پارسیا...
همان جا ایستاده بود.
با همان لبخند گرم و چشم هایی که همیشه موقع دیدنم برق میزد.
زنده بود.
واقعا زنده بود.
اگر پارسیا مرده بود...
پس این مرد که درست مقابلم ایستاده چه کسی بود؟
پارسیا قدم به قدم به سمتم می آمد آرام و بی عجله.
لبخندش هر لحظه محو تر میشد.
چند قدم مانده به من ایستاد. با همان صدای آشنایش گفت:
-شادی... چرا موهاتو کوتاه کردی؟ چرا گریه میکنی؟
به چشم های روشنش خیره ماندم.
لبم را میان دندان هایم چنان محکم فشردم که طعم خون در دهانم پیچید.
آرام و زیر لب گفتم:
-دیدی مامان؟ حالا بهش چی بگم؟
مامان از جایش بلند شد و همانطور که دور و بر مرا نگاه میکرد؛ بسم الله را زیر لب تکرار میکرد.
اشک هایم را با کف دستم پاک کردم .
نگاهم را به تک تکشان دوختم.
بغضم را فرو خوردم و اینبار صدایم بالا رفت:
-گریه نمیکنم پارسیا. ببین گریه نمیکنم.
چانه ام لرزید و خیره به موهای بریده ام گفتم:
-از خواهرت بپرس چرا موهای منو کوتاه کردن!از مامان و بابام بپرس چرا منو بزور نشوندن اینجا!
نفس هایم کوتاه و پرشتاب از دهانم بیرون میزد:
-چرا همه میگن تو مردی؟ اگه مردی چرا روبروم وایسادی و باهام حرف میزنی؟
دست هایم را به طرفش دراز کردم:
-اگه مردی، چطوری دستامو میگیری؟
پارسیا دستانم را میان دستان گرمش گرفت.