نویسنده|اسما پرهیز
عنوان|غاب (هذیان)
مقدمه|غاب
تا حالا شده ندونی این چیزی که دقیقا جلوی چشمت داره اتفاق میوفته،واقعیه یا نه؟
من حتی نمیدونم خودم چی هستم. یه باگ سیستم؟ یا یه ارور؟
کی برای ذهن چهارچوب تعریف کرده؟
جهان من،یه جای دوره...خیلی دور تر از اونجا که اسمشو گذاشتید واقعیت.
جایی که توش عشق جاریه...جایی که قرار نیست هیچ کس هیچوقت چیزی رو از دست بده.
شاید واقعیت همون هذیان هایی باشه که هر کسی دور برم، سعی دارد بخوردم بده.
کسی چمیدونه تو این ماتریکس چه خبره...
پارت 1
پرستو دستانم را میان دست هایش گرفته بود و محکم میفشرد.
بی وقفه و با تمام توانم خودم را تکان میدادم ، تاخودم را از چنگشان نجات دهم.
اما دست های بابا شانه های نحیفم را اسیر دستان پر قدرتش کرده بود تا مبادا از صندلی جدا شوم .
پرستو،با چشمانی سرخ و اشک های بی امان روی گونه هایش،مدام التماس گونه صدایم میزد:
-شادی... شادی جانم...آروم باش...خواهش میکنم...آرام بگیرم؟
چرا؟
چرا باید آرام بگیرم؟
نگاهم روی قیچی میان دستان لرزان مامان ثابت ماند.
این موها...
این رشته های روشن...
این پیچ و تاب هایی که پارسیا عاشقشان بود...
چرا باید با بی رحمی زیر تیغه های سرد قیچی جان بدهند؟
مگر نمیدانستند او دیوانه همین موهای فر طلایی بود؟
پس چرا مامان...
با تمام توان خودم را به سمت مخالف آنها کشیدم و میان هق هق گریه هایم زار زدم:
-مامان...مامان تروخدا...اینکارو نکن مامان...
سرم را به سمت پرستو چرخاندم لب های لرزانم را تکان دادم:
-پرستو،تو یه چیزی بگو.بخدا پارسیا بفهمه ناراحت میشه... مگه داداشت نیست؟بخدا بفهمه ناراحت میشه...
پاهایم را بی اختیار در هوا پرتاب میکردم،هر بار بدن پرستو میزبان ضربات من میشد.
اما او حتی یک قدم هم عقب نکشید. فقط با همان چشم های پر اشک نگاهم میکرد.
نا گهان قیچی از میان انگشت های لرزان مامان رها شد و با صدایی خشک روی خرمن موهای بریده شده ام افتاد.
مامان دیگر نتوانست روی پاهایش بماند.
بغضش شکست ...
کنار پایه صندلی،روی زمین نشست.صورتش را میان دست هایش پوشاند.صدای هق هقش تمام اتاق را پر کرد.
بابا بالاخره شانه هایم را رها کرد.
دست برد از روی میز پاکت سیگارش را برداشت،نخ باریکی از میان آن بیرون کشید،میان لب هایش گذاشت و روشن کرد.
همانطور که دود محوی دورش را گرفته بود کرده.به سمت من برگشت،ته سیگارش را روی شیشه میز خاموش کرد.
نگاهش روی صورتم ماند؛روی چشم های خیس و لرزانم.
وقتی شروع به صحبت کردم،صدایم بخاطر گریه های بی امانم بریده و خشدار شده بود:
-بابا...تو چرا؟
لب هایم لرزید:
-مگه من یکی یدونت نبودم؟چجوری دلت اومد؟مگه دوستم نداشتی؟