سرم را به دیوار تکیه دادم و چشم هایم را بستم.
پارسیا چطور میخواست پیدایم کند؟
اصلا میتوانست پیدایم کند؟
دو روز بود که ندیده بودمش.
و روز دوم هم داشت تموم میشد.
پس او کجا بود؟
دلتنگش بودم؟
از جایم بلند شدم و روی صندلی رو به پنجره نشستم.
سرم را به پشت صندلی تکیه دادم و خیره به سقف روی صندلی خودم را آرام تاب می دادم و صدای ریز و آرام طبیعت از پشت پنجره گوش به گوش میرسید.
کاش حداقل چند کتاب داشتم.
شاید خواندن می توانست این حبس را کمی قابل تحمل تر کند.
یا حداقل اش دفتر قلمم را میدادند، چند تا طرح رسم میکردم.
چشم هایم را بستم ونفسم را بیرون دادم.
اگر الان از نظرشان من دیوانه ام قطعا تا چند روز آینده دیوانه واقعی را در من میبینند.
تق!
چشم هایم فورا باز شد.
صدای ضعیفی بود؛شبیه برخورد نوک انگشت به در فلرزی اتاق.
چند لحظه بی حرکت ماندم.
تق ... تق...
اینبار واضحتر بود.
آب دهانم را به سختی قورت دادم و از جا بلند شدم.
آرام به سمت در رفتم و پشت آن ایستادم و با صدایی لرزان گفتم:
_ کیه؟
پاسخی نیامد ولی صدای ضربات دوباره تکرار شد .
تق تق
تپش قلبم را در گلویم حس میکردم . دست هایم یخ کرده بودند و نفس هایم به شماره افتاده بود.
اگر کسی از طبقه زیرین باشد چه؟
بریده دوباره تکرار کردم:
_ کی.. کیه؟
چند ثانیه سکوت شد.
بعد صدایی از پشت در آمد.
صدایش...
وقتی صدایش را از پشت در شنیدم، نفسم با آسودگی رها شد. بدن سستم را به در تکیه دادم.
پارسیا آرام و نزدیک پشت در پچ پچ کرد:
-درو باز کن...منم پارسیا.
لبخند روی لبم نشست.
بالاخره آمده بود.
دستگیره در را چرخاندم اما در باز نشد .
لعنتی...
چرا باز نمیشد...
چندبار دیگر محکم دستگیره در را تکان دادم ولی باز نشد.
این در لعنتی از بیرون به رویم قفل شده بود.
اخم هایم را در هم کشیدم و کمی بلند تر غر زدم:
- برو از پرستار کلید بگیر؛ در رو از بیرون قفل کردن.
جوابی نشنیدم.
لابد رفته بود دنبال پرستار.
لحظه ای به قدر پلک زدن چشم هایم را بستم و پشتم را به در تکیه دادم:
-پارسیا؟
جز سکوت هیچ صدایی نشنیدم.
چشم هایم را باز کردم.
نفس در سینه ام گیر کرد و صدایی هیع مانند از دهانم بیرون پرید.
پارسیا درست روبرویم ایستاده بود.
آنقدر نزدیک که حتی میتوانستم نگاهش را حس کنم.
خشکم زده بود. درست به در چسبیده بودم و با چشمانی که داشت از حدقه بیرون میزد، نگاهش کردم.