ته راهرو، در آخر رو باز کردم و با احتیاط سرک کشیدم. نگاهم بی‌درنگ به سه پنجرهٔ قدی و بزرگ افتاد که باز می‌شدند به باغ پشتی؛ چشمگیرترین بخش اتاق. پنجره‌ها تمام دیوار رو گرفته بودن و با اینکه کثیف بودن، نور غبارآلود عصر رو به داخل می‌پاشیدند. کف اتاق خالی بود و دیوارها رو رنگ زرد کم‌رنگ و قدیمی پوشونده بود. سمت چپم، وسط دیوار، یک شومینهٔ مشکی با کاشی‌های نقاشی‌شده قرار داشت. زیبا بود؛ نقش گل‌های صورتی کوچکی روی کاشی‌ها دیده می‌شد. کاشی‌ها تمیزکاری می‌خواستن، اما همون نقش‌ونگارهای ظریف، کمی رنگ به این خونهٔ بیش‌ازحد سفید می‌دادند.
لحظه‌ای بعد، حس کردم می‌تونم نفسی راحت بکشم. برای اولین بار از شروع این همه اتفاق، آرامش سراغم آمد. اون وزوز همیشگی تو ذهنم کم‌کم دور شد و جایش را به سکوت داد. تازه اون‌موقع بود که فهمیدم چقدر از نبودنش آروم گرفته‌ام.
وسط اتاق ایستاده بودم و از این سکوت لذت می‌بردم که بوی ضعیف و عجیبی به مشامم خورد. بوی ناخوشایندی نبود، اما نمی‌تونستم تشخیص بدهم چیست؛ شاید خاک، شاید صابون... صابونی مردانه. رایحه‌ای گریزپا تو فضا مونده بود. دور اتاق چرخیدم تا پیداش کنم و گوشه‌وکنار رو بو کشیدم، اما چیزی دستگیرم نشد.
عجب!
پنجره‌ها بسته بودن؛ پس بو نمی‌تونست از بیرون آمده باشد. برای اینکه بفهمم چیست، نفس عمیقی کشیدم و بی‌اعتنا به دردی که دنده‌های آسیب‌دیده‌ام راه انداخته بودن، ریه‌هایم را از هوا پر کردم. از زمان تصادف، نمی‌توانستم نفس عمیق بکشم، اما این بار ریه‌هایم به‌راحتی باز شدن؛ حسی که تقریباً لذت‌بخش بود. با این‌همه، رایحه همچنان برایم ناشناخته ماند.
این بو از کجا می‌آید؟
کنار شومینه، یک کمد توکار تو دیوار بود. درش رو باز کردم و انتظار داشتم منبع بو رو پیدا کنم، اما کمد خالی بود؛ جز چند طاقچهٔ زردرنگ که لایه‌ای از گردوغبار روشون نشسته بود، چیزی توش نبود.
متحیر همون‌جا ایستادم و دوباره نفس عمیقی کشیدم؛ از اون رایحهٔ ملایم خوشم آمده بود. دوباره دور اتاق چرخیدم. این بار نوک انگشتانم رو روی دیوارها و سه پنجرهٔ چرک‌گرفته کشیدم و رد باریکی روی گردوغبار جا گذاشتم. دوباره نفس عمیقی کشیدم.
عطر هنوز ضعیف بود، اما حس فوق‌العاده‌ای داشت.
و یهو... محو شد.
دیگه نبود. انگار هیچ‌وقت وجود نداشت.
توهم زده م؟
در باز شد و دیلن پا به داخل اتاق گذاشت: «اینجا بودی... چیزی شده؟»
– «هیچی. راستش فکر کردم بوی عجیبی حس می‌کنم؛ خیلی ضعیف بود.»
دیلن با تعجب ابرو بالا انداخت. این طولانی‌ترین جمله‌ای بود که تو این چند هفته بهش گفته بودم. بینیش رو بالا کشید و هوا رو بو کرد: «اتاق یک‌کم خاکیه، اما من بوی غیرعادی‌ای حس نمی‌کنم.»
– «نه، دیگه رفت. ناپدید شد. اما خیلی خوب بود؛ بیشتر از خوب... در واقع لذت‌بخش بود. فقط نمی‌فهمیدم از کجا می‌آید.»
تعجب در چهره‌ی دیلن موج می‌زد—شاید هم از اینکه این‌قدر کلمه از دهنم بیرون آمده بود تعجب کرده بود. شانه‌ای بالا انداخت: «من که چیزی حس نمی‌کنم. سوپت آماده‌ست؛ بیا یه چیزی بخور.»
نه، غذا نه.
اخم کرد؛ اخمش بازتابی از اخمِ خودم بود.
– «باشه.»
زیر لب گفتم و به دنبالش از اتاق بیرون زدم؛ اما قبل از رفتن، یه بار دیگه به پنجره‌ها نگاه کردم و به آن عطر مرموز فکر کردم.
پشت سر دیلن از پله‌ها پایین اومدم و وارد آشپزخونه شدم. از لای درِ شیشه‌ای سالن، باغِ پر از علف‌های هرز پیدا بود. آشپزخونه بزرگ و جادار بود و برخلاف بقیه جاهای خانه، از اون سفیدیِ خشک و بیمارستانی خبری نبود؛ کابینت‌های مدرن به رنگ خاکستری روشن، پیشخوان‌های مرمریِ سفید و خاکستری، و جزیره‌ای بزرگ در میان اتاق با صندلی‌های باری. بین جزیره و درهای شیشه‌ای باغ، میز ناهارخوریِ شیشه‌ای با هشت صندلی شفاف خودنمایی می‌کرد. آشپزخونه انگار از صفحات مجلات دکوراسیون بیرون اومده بود و دیلن با اون قیافه‌ی جذابش کاملاً با فضا همخونی داشت.
دو کاسه از قفسه‌ی ظروف برداشت، روی اجاق سوپ کشید و اونا رو روی زیربشقابی‌های خاکستریِ جزیره گذاشت.
دستور داد:– «بشین.»
تردید کردم؛ معده‌ام با شنیدن اسم غذا به هم پیچید.
التماس کرد:– «خواهش می‌کنم، امیلی. باید چیزی بخوری.»
نشستم و با قاشق به جان سوپ افتادم.
سوپ سبزیجات. هوم.
پشت قاشق رو زدم به سوپ و با احتیاط لیس زدم.
بد نیست.