صدای مامان تو سرم پیچید و با یادآوری کلمات دلنشینش، دردم تو سینه‌ام تیر کشید: فرشته‌ی من. تو خیلی زیبایی. نیازی نیست پنهان شوی.
من یک آدم درون‌گرا بودم؛ عادت داشتم خودم رو پشت پیله‌ام قایم کنم، مگه وقت‌هایی که ویولنسل می‌نواختم. اون تنها لحظه‌ای بود که صاف می‌نشستم و قد راست می‌کردم. سرم رو تکان دادم؛ می‌دونستم اندوه متراکم توی قفسهٔ سینه‌ام هر لحظه ممکنه سرریز بشه.
واقعیت قطره‌قطره داشت به وجودم نفوذ می‌کرد.
کار تمام بود.
راه برگشتی وجود نداشت.
این زندگی جدید من بود—زندگی تو این محیط یکدست سفید و استریل، هم‌خونه شدن با یک غریبهٔ تقریباً کامل.
پدر و مامان به چی فکر می‌کردن؟
چرا دایلن رو به عنوان سرپرست من انتخاب کرده بودن؟ چرا یک مرد جوان باید بار سنگین یک دختر نوجوان رو به دوش می‌کشید که تازه عزیزانش رو از دست داده بود؟
معلومه اونا هیچ‌وقت همه‌چیز رو تا ته سبک‌سنگین نمی‌کردن.
عادت‌شون بود.
پدر و مامان همیشه آدم زندگی تو لحظه بودن؛ اصلاً به این فکر نکرده بودن که روزی ممکنه مرا تنها بذارن. مثل یک یتیم بی‌کس.
رشتهٔ افکارم رو بریدم: به اونجا نرو، امیلی.
تازه، مگه کسی رو داشتم بهش پناه ببرم؟ تنها مادربزرگ باقی‌مونده‌ام تو خانهٔ سالمندان روزگار می‌گذروند و اسیر آلزایمر بود. هیچ‌کدام از پدر و مامانم خواهر یا برادری نداشتن. من بین هم‌کلاسی‌هام آدم عجیبی بودم، چون هیچ فامیلی نداشتم. من حتی با خود دایلن هم نسبت خونی نداشتم—اون پسرخواندهٔ پدربزرگم از ازدواج دومش بود یا چیزی تو همین مایه‌ها. همیشه به خانواده‌های پرجمعیت حسادت می‌کردم، اما حالا... حالا بیشتر از همیشه.
ما... لعنت به این زندگی، امیلی! ما... ما یک خانوادهٔ کوچک، گرم و خودکفا بودیم. پدر و مامان سنت داشتن بیش از یک فرزند رو شکسته بودن و حالا بیلی، سرد و بی‌جان، عمیقاً تو دل خاک گچی آرام گرفته بود.
فکر کردن به برادر کوچکم—اون فرشتهٔ موفرفری شیرین‌زبان—مثل مشت سنگینی بود که به شکمم بخورد. نفس‌نفس‌زنان، هر دو دستم رو روی شکمم گذاشتم تا درد و وحشت درونش رو مهار کنم. باید می‌دیدمش. دلم براش لک زده بود. اون‌قدر دلتنگش بودم که سینه از تنفس بازمی‌موند.
بیلی!
کیفم رو روی تخت پرت کردم، زیپش رو کشیدم و همه‌جا رو زیر و رو کردم تا گوشی‌ام رو پیدا کنم.
لعنتی. شارژش کاملاً خالی شده بود.
#پارت6
دست رو کیفم بردم و قاب عکس خانوادگی‌مون رو بیرون آوردم؛ همون عکسی که از خونهٔ واقعی‌مون با خودم آورده بودم. قاب رو روی میز کنار تخت گذاشتم و به پدر و مامان خیره شدم؛ هر دو تو عکس لبخند می‌زدن. مامان بیلی رو بغل کرده بود و اون سر طلایی‌اش رو عقب برده بود و بلندبلند می‌خندید. من هم کنارشون ایستاده بودم و به خنده‌های بیلی می‌خندیدم؛ دست پدرم هم راحت و بی‌تکلف روی شانه‌ام افتاده بود.
ما... ما یک خانوادهٔ معمولی و خوشحال بودیم. من اصلاً قدرش رو می‌دونستم؟ می‌فهمیدم چی دستم هست؟
انگشتم رو روی تصویرشون کشیدم و چشم از چهره‌هاشون برنداشتم. نمی‌خواستم قیافه‌شون یادم برود؛ نمی‌خواستم صدایشان از خاطرم برود.
باید پیش اونا می‌بودم.
اونا بودن که زندگی‌ام رو به دنیای عادی و امن گره زده بودن، بی‌اونکه خودم بفهمم. حالا که دیگه نبودن، وسط طوفان سهمگین تنها مونده بودم؛ شبیه ظرف خالی که روی دریای غم سرگردان باشد. جای خالیشون حفرهٔ بزرگ و پرنشدنی تو سینه‌ام گذاشته بود؛ حفره‌ای با لبه‌های زخمی و ازهم‌گسیخته.
وزوز یکنواختی که پشت ذهنم می‌پیچید، بلندتر شد. فهمیدم دیگه نمی‌تونم همونجا بشینم. اگر می‌موندم، از هم می‌پاشیدم. هنوز جرئت نداشتم چمدون‌هام رو باز کنم، اما باید کاری می‌کردم. تنها همین می‌تونست از شدت اون صدای کرکننده تو سرم کم کند. باید از این اتاق سرد و بیمارستانی بیرون می‌رفتم. شاید یک اتاق با سفیدی کمتر حالم رو بهتر می‌کرد. تصمیم گرفتم بقیه‌ی خونه رو بگردم.
به پاگرد که رسیدم، نگاهی به پله‌هایی انداختم که می‌رفتن به طبقهٔ بالا. اون بالا خیلی تاریک بود؛ برای همین راهروی روبه‌رو رو در پیش گرفتم. اول چشمم به کمد ملحفه‌ها افتاد که حوله‌های سفید رو مرتب توش چیده بودن، بعد به حمام رسیدم؛ شیک، امروزی و سراسر سفید.
دایلن اصلاً رنگی هم توی زندگی‌اش دارد؟
اولین اتاق‌خوابی که سرک کشیدم، کوچک و خالی بود. کفش کف‌پوش نداشت و دیوارهاش رو رنگ کرم کهنه‌ای پوشونده بود. تنها منظره‌اش دیوار آجری خونهٔ همسایه بود. اتاق دوم هم تقریباً همین‌طور بود؛ کمی کوچک‌تر و به همون اندازه بی‌چیز و بی‌روح.