به عقب تکیه داد و لبخند زد: «باید فکر کنی ببینی چطور می‌خواهی درستش کنی. به بنا و نقاشِ بلغاریمون زنگ می‌زنم تا اتاق رو تزیین کنه.»
– «بلغاری؟»
– «آره، او و تیمش خیلی خوب کار می‌کنند. تمام طبقه‌ی پایین رو بازسازی کردن»
– «باشه.» لبخند زدم؛ این بار بدون نیاز به زور زدن.
– «سوپت را تمام نمی‌کنی؟»
– «نمی‌توانم.»
آه کشید و اصرار نکرد. کاسه‌ام رو برداشت و توی سینک گذاشت.
دیلن افکارم رو قطع کرد: «می‌خواهی جاهای خونه رو بهت نشان بدهم تا دستت بیاد هر چیزی کجاست؟»
از روی ادب سر تکون دادم و به دنبالش به سمت سالن پذیرایی رفتم. فضا بزرگ، خلوت و با سقف بلند بود. یه مبلِ ال‌شکلِ خاکستریِ روشن، تلویزیون بزرگ و بخاری هیزمیِ مدرن درون شومینه‌ی قدیمی خودنمایی می‌کرد. روی دیوار، تابلوی نقاشی بزرگی از آسمان ابریِ آبی و خاکستری آویزون بود؛ سرد و بی‌روح. درهای شیشه‌ای فرانسوی به تراسی کوچک و بعد به جنگلِ وحشیِ باغ باز می‌شدن.
– «هنوز وقت نکردم به باغ برسم.» دکتر دیلن معذب به نظر می‌رسید. چرخید و گفت: «اینجا دستشویی مهمونه... اما این اتاق مورد علاقه‌ی منه؛ اتاق کارم.»
لبخند زد و چهره‌اش نرم شد؛ چشم‌های آبی‌اش برقی زد و شبیه پسربچه‌ها شد. اتاق کارش شبیه هیچ‌کدام از اتاق‌های دیگه خونه نبود. دو دیوار به رنگ قرمزِ بسیار تیره نقاشی شده بود که به فضا حال‌وهوایی گوتیک و رازآلود می‌داد. کتابخونه‌ای سرتاسری پر از کتاب‌های پزشکی، جنایی و عتیقه‌جات مثل یه اسکلت سر، دیوار رو پوشانده بود. میز تحریر عتیقه‌ی ماهون و چراغ پیکسار جلوی پنجره بود و صندلی کاپیتانیِ چرمیِ پوسته‌پوسته‌ای کنارش قرار داشت. چهار گیتار روی پایه‌ها به دیوار نصب شده بودند.
پرسید:– «گیتار می‌زنی؟»
– «هر وقت فرصت کنم.» لبخند زد و نفس در سینه‌ام حبس شد: «موسیقی نجاتم داد. هیچ‌وقت ایده‌ی خودم نبود که دکتر بشم؛ این آرزوی ناپدریم بود. پزشک بودن شغل پردرآمدیه، اما من عاشق روی صحنه بودن بودم.»
– «تو توی یک گروه موسیقی بودی؟»
– «بودم.»
زمزمه کرد: «مدت‌هاست نزده م.»
نگاهی به گیتارها انداختم. اون تو این چند هفته پرستار من بوده و مثل خودم، شاید حوصله‌ی موسیقی رو نداشت.
تنها چیزی که این روزها تحملش رو داشتم، راه رفتن بود. روند ساده‌ی قدم برداشتن، ذهنم رو درگیر می‌کرد.
– «می‌تونم برم پیاده‌روی؟»
ابروهای دایلن از تردید تو هم رفت.
– «امم... مطمئن نیستم...»
– «فقط همین دور و بر تو خیابون می‌رم. همین.»
– «خیلی خب. اما باید حواست باشه. تو دیگه تو بکس‌بورن نیستی. بین یه روستای ساکت و غرب لندن تفاوت زیادی هست.»
سر تکون دادم. کلیدها رو گرفت و گفت: «لطفاً زیاد طولش نده. نگران می‌شم... می‌خواهی باهات بیایم؟»
سرم رو تند تکان دادم. نفس راحتی کشید و کلیدها رو داد.
بیرون، نور طلایی از لای درختان چنار می‌تابید. بدون مقصدی مشخص راه افتادم. خانه‌های اعیان‌نشین با ماشین‌های گرون‌قیمت تو دو طرف خیابان دیده می‌شدن. سر به زیر انداختم و قدم‌پشت‌قدم راه رفتم و راه رفتم.
وقتی برگشتم، غروب جای خودش رو به شب داده بود و دایلن بیرون منتظر ایستاده بود. با دیدن من، شانه‌هاش سفت شد.
– «لعنتی، امیلی، کجا بودی؟ از استرس داشتم می‌مردم! دو ساعته رفتی!» دستش رو لای موهاش کشید و با چشم‌های سرد نگاه کرد.
– «وای، خدای من... ببخشید. حواسم به زمان نبود.»
– «به تلفنت زنگ زدم و جواب ندادی... خیلی خب، برگشتی، اما باید برای اینجا قوانینی بگذاریم.»