چشم‌های دایلن، به رنگ آسمون زمستون، سرد و دلواپس بودن. لب‌هاش رو سفت روی هم فشار می‌داد. با اون تیشرت سفید و شلوار جینش، هم واسه یک دکتر زیادی کم‌سن‌وسال به نظر می‌رسید و هم واسه اینکه مسئولیت دختری مثل من رو به دوش بکشه. دوباره دستش رو برد لای موهای روشنش و همه‌شون رو ریخت به‌هم. متوجه شده بودم هروقت توی فکر می‌ره یا کلافه می‌شه، دقیقاً همین حرکت رو می‌زنه.
کلید ماشینش رو توی یک پیاله روی میز کنار دیوار انداخت؛ تک‌وتنها وسیلهٔ اون راهروی گنده. بعد بهم زل زد، انگار منتظر بود من چیزی بگم.
گفتم: «خیلی خوشگله. همه‌چیز تمیز و مرتبه.»
حرف‌هام توخالی به نظر می‌رسیدن، اما چیز بهتری به ذهنم نمی‌رسید.
گوشهٔ لبش یک تکون ریزی خورد، ولی لبخندِ درستی روی صورتش نشست.
«ممنون. خیلی وقت بود اینجا این‌قدر تمیز و مرتب نبود.»
پرسیدم: «قبلاً اینجا رو تخلیه کرده بودن؟»
«آره. چند نفر غیرقانونی اومده بودن و اینجا رو تسخیر کرده بودن. گاهی اوقات این آدما خونه‌ها رو به‌هم می‌ریزن. اینجا هم دستِ همون‌جور آدم‌هایی بود.»
ذهنم سعی می‌کرد این حرف رو با ظاهر بی‌نقص خونه جور دربیاره، اما من اصلاً نمی‌تونستم تصور کنم این راهروی تمیز روزی کثیف و داغون بوده باشه. همه‌چیز بیش از اندازه پاکیزه و نو بود؛ دقیقاً مثل خود دکتر دایلن.
گفت: «می‌دونم باورش سخته. خونه چند سال دستِ اونا بود. عمه‌ام که مالک اینجاست، حوصله نداشت بهش برسه. بیرون کردنشون هم کلی زمان برد.»
یک لبخند تلخ که بیشتر به اخم شبیه بود، روی لبش نشوند و گفت: «بیا، اتاقت رو نشونت بدم.»
بارها رو برداشت و من پشت سرش از پله‌های پهن و براقِ بلوطی بالا رفتم. پله‌ها زیر قدم‌هامون غژغژ می‌کردن. روی پاگرد، دیدم کف رو با یک موکت شنی‌رنگ پوشونده‌ن. موکت نو بود، ولی خیلی زبر و خشن به چشم می‌آمد؛ شبیه گونی‌های کهنه.
دایلن به یک اتاق سمت جلو اشاره کرد: «این اتاق منه. اتاق بغلی‌اش هم هنوز بازسازی نشده.» بعد به اتاق‌های انتهای راهرو اشاره کرد: «هرکدوم رو که پسندیدی انتخاب کن. بعدش با هم می‌تونیم طبق سلیقه‌ی تو بچینیمش.»
دوباره به یکی از اتاق‌ها اشاره کرد و گفت: «این یکی رنگ شده و آماده‌ست. بهتره امشب همین‌جا بخوابی. حمام هم روبه‌روی اتاقته. اتاق خودم حمام جدا داره. هنوز به اتاق‌های طبقهٔ بالا و بقیه جاها دست نزدم. اگر یکی از اون‌ها رو بیشتر دوست داشتی، همون رو برات آماده می‌کنم.»
گفتم: «خیلی لطف داری.»
ابروهاش تو هم رفت: «این حرفا چیه امیلی، لطف نیست. می‌خوام بدونی از الان اینجا خونه‌ی خودته.»
تلاش کردم دوباره لبخند بزنم.
گفت: «به‌هر‌حال، خودت انتخاب کن. من می‌رم یک چیزی واسه شام درست کنم.» بعد با نگرانی نگاهم کرد: «امروز که اصلاً چیزی نخوردی.»
واقعاً چیزی نخورده بودم، ولی فکرِ غذا هم حالم رو به‌هم می‌زد. گفتم: «گرسنه‌ام نیست.»
دوباره همون نگاه صبور و آروم رو به خودش گرفت؛ نگاهی که کم‌کم داشت برام آشنا می‌شد.
پرسید: «پس یکم سوپ چطوره؟»
برای اینکه کش ندم، سر تکان دادم. مؤدب موندن و حفظ ظاهر، تنها کاری بود که از دستم برمی‌اومد.
#سرزمین_ارواح
مجموعه‌ی این‌ها تنها چیزی بود که دوام آوردن رو برام ممکن می‌کرد.
دایلن چمدون‌ها رو توی اتاق مهمان گذاشت و تنهام گذاشت. من بی‌حرکت وسط پاگرد وسیع و درخشان خونه ایستاده بودم و به درهای توی هر طرف خیره مونده بودم.
وقتی بالاخره پاییم رو توی اتاق مهمان گذاشتم، باز هم با اون سفیدی خیره‌کننده و بیمارستانی روبه‌رو شدم.
کم‌کم دستم می‌اومد؛ اینجا همه‌چیز سفید بود.
اتاق پرنور و دلباز با یک سقف بلند بود. یک تخت‌خواب بزرگ چوبی، پاتختی هم‌شکل، دراور، و یک آینهٔ بزرگ با قاب چوبی تیره بالای تخت، تمام وسایل اتاق بودن. معلومه که ملافه‌ها و کرکره‌ها هم سفید بودن.
رفتم سمت پنجره و از لای تیغه‌های پهن کرکره، نگاهی به باغ پشتی انداختم؛ جنگلی سرسبز، آشفته و رها. دکتر دایلن باغبانی بلد نبود یا هنوز وقت نکرده بود سراغش بیاد. حدس من گزینه‌ی دوم بود؛ دایلن توی هر کاری بی‌نقص به نظر می‌رسید... یا حداقل این‌طور نشون می‌داد.
برگشتم برم سمت در که ناگهان تصویر خودم رو تو آینه دیدم. از دیدن یک غریبه با چهرهٔ بی‌تفاوت و یخ‌زده، بند دلم پاره شد. موهای سرخ و زنده‌ام حالا رام شده بودن و با بافت ضخیم و سنگین، تا دور کمرم افتاده بودن. چشم‌های سرمه‌ای و تیره‌ام صورتم رو تسخیر کرده بودن. شبیه آدم‌های هراس‌زده شده بودم—خیلی رنگ‌پریده، خیلی خسته، و خیلی غمگین. با اون شلوار جین، سوی‌شرت گشاد، شانه‌های خمیده و جثه‌ی کوچکم، یک منظرهٔ رقت‌انگیز و اندوه‌بار ساخته بودم.
صدای مامان تو سرم پیچید و با یادآوری کلمات دلنشینش، دردم تو سینه‌ام تیر کشید: فرشته‌ی من.