راست می گفت...آدم کشت...
_اون...اون ماجرا اصلا قرار نبود اتفاق بیوفته...اصلا اصلا همچین موضوعی و نمی دونستن!...من...منم وسیله بودم...تو اون ساحل دیده بودمت...دنا...دنا من عاشقت شدم...نجاتت میدم...قول میدم...
آری...نجاتم می داد...اما...باز هم اشتباه کردم...مانند فرزاد...
اما...اما چرا نمی توانم او را بکشم؟
نگاهش کردم...
_قول می دم...قول می دم خودم انتقامت و از اون دینای عوضی می گیرم!
به سرعت می راند...به یک مقصد نا مشخص...می راند و می رفت...چشم از او برداشتم...به جاده دوختم...
_تو چه فرقی با دینا داری؟
صدایم،عجیب گرفته بود...
_من...من عاشقتم!
من نیز عاشقش بودم...از او گله ای نداشتم.
اگر می گفت خود را به پلیس معرفی کن می کردم!
گله ای نبود!
اما...سادگی ام را چه کنم؟
از دور...آبی دریا را دیدم...دریا،مقداری از چشمان تیام تاریک تر بود.
به ساحل رسیدیم...
نگاهش کردم...انگشتان لرزانش را درمیان انگشتام برد...
انگشتانمان در هم قفل شدند ...
_من ...من عاشقتم...
ابروهایم را بالا پراندم...
_منم عاشقتم!
ناباور نگاهم کرد...
_و...واقعا؟
_اهوم...
آری...عاشقتم
اما،سادگی ام را چه کنم؟
***
》چهار روز بعد《
》خانه ی ویلایی ساحل《
لبه ی چاقو را آهسته میان امواج کشیدم...
نفسم را در سینه حبس کردم...
با دست خشکم،تبلت را بالا گرفته و اخبار را چند باره و چند باره دوره کردم...
》ساعتی پیش،دینا امیدی...فرزند قائم امیدی...بعد از همکاری با پلیس در برابر قاتل(دنا امیدی) خواهر خویش به قتل رسید...اخبار کاملی در این باره در دسترس نمی باشد...اظهارات مادرشان را با همدیگر بشنویم《
تیام،به قولش عمل کرد...
اما...سادگی ام را چه کنم؟
تیام را دوست دارم...نه مانند فرزاد... حسم به فرزاد گویی...
دوست داشتن نبوده است...یک باور غلط از هر حسی در این دنیا می تواند به باور دوست داشتن ختم شود.
و من ساده بودم.از همان اول،
خواهرم درست می گفت.
فرزاد را کشتم،پشیمان نیستم.
آن مرد را کشتیم،پشیمان نیستم.
آرزو را کشتم،پشیمان نیستم.
دینا،خواهرم بود...پشیمان نیستم اما...
سادگی ام را راست می گفت...بسیار راست می گفت...
چاقو را به همراه تبلتِ درون دستم...با همراهی فشار امواج رها کردم.
تبلت،بر روی امواج معلق ماند و چاقو به سرعت به عمق رفت...تبلت به سرعت جا به جا می شد و اندکی بعد او نیز به عمق رفت...
دستانم را آزادانه از هم باز کردم...
عاشقم اما،نمی توانم با او بمانم...
دوستش دارم،اما سادگی ام...
فشار امواج قدم هایم را سست می کرد...
موج،تا سر شانه ام بالا آمده بود...
》_وقتی میگم احمقی یعنی همین!...احمق...احمق...تو هیچوقت تا قبل از اینکه منو بزنن تو سرت ندیدی که تو سری خور بودن یعنی چی!...هیچوقت ندیدی که از خواهرت یاد بگیر یعنی چی!...اما...وقتی نوبت خودت شد...تحملت سر اومد اره؟...《
》_ت...تو حتی همین حالا هم احمقی!...ساده لو...گول این...این پسره رو...《