》_تو ملکه ی منی...ملکه ی تاریکیِ منی!...یه دفعه مثل یه روح اومدی...همه چیز و قشنگ کردی...همه چیز و عوض کردی...مثل یه شبحی...یه شبح تاریکِ قشنگ...مثل عزرای‌یلی اما...آدم دلش می خواد جونشو دو دستی تقدیم خودت و زیبای‌یت کنه!تو...نیمه ی منی...عاشقتم کوهِ شبح وار...《
آری...قرار بود دینا بمیرد و من چون شبح،زنده بمانم...نمی توانم...
امواج را در آغوش کشیدم...حجوم آب درون گوش ها و لب ها و دماغم را حس می کردم...
موهایم از گردنم فاصله گرفته و در میان آب آزادانه می رقصیدند...
حس می کردم به زمان تولدم بازگشته ام...
در همان رحم،به همراه او...
دست در دست هم...
امواج دردی خانمان سوز را به ریه هایم رساند...
و من دندان هایم را برایش به نمایش گذاشتم...
در میان درد خندیدم ...از درد خواهر خندیدم...بلند و دیوانه وار،اما حجوم آب درون دهان و ریه هایم مرا ساکت نگه می داشت...
زندگی است دیگر!
روزی پایان می یابد،ما باهم به این دنیا آمدیم.
شاید تقدیر این است که با هم از این دنیا برویم.
آخرین بازدمم را گرفتم...چشمان فرزاد در پشت پلک هایم نقش بست...
خنده های کریه اش!
چهره اش...تار بود...اندک اندک از بین رفت و چهره تیام جای گرفت...
چشمانش...آخ از آن چشمانش...آن دو چشم هر سیر آبی را تشنه لب می کرد...تشنه ی عشق...
لحظه ای...
نمی دانم،خیال بود؟
صدای تیام را می شنیدم...صدایم می زد...از فاصله ای دور...صدایش...به یک باره شبیه صدای دیناشد...و بعد شبیه صدای دانیال...بعد صدای آرزو...فرزاد...آن مرد...
دست و پا زدن در میام امواج را...به آزادی تشبیه می کنم.
اما آزادی ام دوامی نداشت...
دو دست کمرم را گرفته و به سرعت از میان امواج بیرون کشیدند...
صدای گریه ی دیوانه وار تیام،رعشه به تن آدمی
می انداخت...زار می زد...و نام مرا صدا می زد...
سرفه،امانم را بریده بود اما در میان پرده اشک ها او را دیدم...
چشمان به خون نشسته از اشکش را...
آغوشش را...
صدای قلبش را...
و صدایش...دوستت دارم هایش را...
*پایان*