_چه دینا...چه آرزو...چه هر بی شرف دیگه ای که یه روز اذیتت کرده باشه رو خودم عزراییلش میشم!
لبخندی زدم و سرم را درون گردنش فرو بردم...
_اهوممم...جفت قاتل خوبی ه‌ستیم...
تک خنده ای کردو دستانش را به دور کمرم پیچید.
_اره واقعا...!نظرت چیه بریم مردمو سلاخی کنیم ؟
با ذوق خندیده و سری تکان دادم...
جدی شد...
_نه دیگه...!پرو نشو...
لبخند متینی زده و لبانم را به سمت پشت گوش هایش بردم...
_دوستت دارم...
آرام به پشت گوشش بوسه ای زدم و گردنش را با انگشتانم به ملایمت ناز کردم...
_منم دوستت دارم زیبا ترین شبحِ دنیا...
بلند خندیدم:
_امشب واقعا شبح میشم!
با مهربانی نگاهم کرد... چشمانش...خدایا...چشمانش آدم را چون هزارتو
درون خود گم می کرد... گاهی اوقات کلمات از زیبایی چشمانش مبهوت می
ماند...و لبانم تنها توصیفش ،نشستن خود بر روی لب های او بود...
_تیام...چشم های من...تیه آبیِ روزل خووم...
با ابروهای بالا رفته خندید...
_واو...دنا خانوم لری بلده...
با افتخار نگاهش کردم...
_چی فکر کردی؟فکر کردی کوه دنا کجاست پس؟
سرش را میان موهای کوتاهم فرو برد و عمیق بو کشید...
_هومم...دنا؟...تو قلبمه!
دستانم را به دورش محکم تر کرده و بلند خندیدم...
_تیام...نور چشم من...
ادامه داد..
_دنا...دین و ایمان من...
و ه‌مزمان با من درست مقابل لبانم زمزمه کرد...
_دوستت دارم...
سرم را مقداری فاصله داده و کنجکاو به چشمانش نگاه کردم...
_قول می دی؟
_قول!
صدایش،ته آرامش بود...خدایا...آرامش...ه‌مین است؟
لبانم را به لبان خشکش رساندم و آرام بوسیدم.
حضورش...بی شک زیبا ترین اتفاق تمامی سال های زندگانی ام بود
عشق را نمی توانم در وصف او ذکر کنم...گفتنی نیست...
تنها باید...چشمانش را دید...تا به عشق پی برد...و با لب هایش...بی شک هر انسانی عاشق و دلباخته می شود...
و ما،قاتلانِ لبریز از گناه بوده ایم که عاشق شده ایم.
کمی بعد با تکرار نقشه ...هر کدام وظ‌یفه ی اصلی اش را بر عهده گرفته و با قفل کردن انگشتانمان در هم به امید پیروزی امان راهی شدیم...
کمی بعد من به سمت راست و او به سمت چپ رفت...
من،ایستاده در مقابل درِ پشتی شیشه ای خانه ی خواهرم دستکش های مشکی را با هر دشواری که بود به دست کردم...
کفشم را با صندل سفید رنگ دینا که ه‌مان حوالی رها شده بود عوض کردم...درست هم سایز با من بود.
شال مشکی رنگ را به دور موها و صورتم پیچیده و با گره زدنش به پشت سرم...در را باز کرده و داخل شدم...
بعد از مدت ها...در جایی بودم که اوهم بود...ه‌مان کس که در رحم مادر با من بود...در خانه ی پدر با من بود...با من بزرگ
شد...با من راه رفتن را آموخت...با من غذا خوردن را آموخت...با من رشد کرد...و با من دروغ گفتن را یاد گرفت اما...زودتر از من قاتل شد...و بازهم باهم ...