به چشمانش،چشم دوختم...
چشم مقابل چشم...
رگه های تیره ی میان مردمک چشمانش...دنیایی داشت! کهربایی عمیق در میان آن مژه ها جا خوش کرده بود و سردی
میانشان هر آدمی را به کل منجمد می ساخت...
گویا آن چشم ها اقیانوس بودند و آن رگه ها کشتی های به خاک نشسته ای که قلب من را نجوا می کردند...
دوستش دارم؟...او فرزاد نیست...او با من است...مراقبم است...به خاطر دینا کنارم نیست...به خاطر خودم...!با تمام اشتباهاتم...کنارم است...
_دارم...
ثانیه ای بعد قلبش...درست مقابل قلب من خود را با تمام قوا می کوبید...گویا می خواست از قفسِ از جنس استخوان خود را
رهایی بیابد و به سمت قلب من حجوم بیاورد...
زبانم ...ناخداگاه کلمه هارا کنار هم چید و جمله ای که مدت ها به زمان نیاورده بودم را...بالاخره...زیبا تر از قدیم...به زبان آورد:
_عاشقتم تیام...
آغوشش تنگ تر شده و گرمای تنش تمام بدنم را فرا گرفت...
صدای پر از محبتش را دقیقا کنار گوشم شنیدم:
_من بیشتر فرشته ی خدا...
خندید...از ته دل...با ذوق...
ذوقی که تا به حال ندیده بودم. ذوقی که فرزاد نداشت...
لبخند زدم...
_تو ملکه ی منی...ملکه ی تاریکیِ منی...!یه دفعه مثل یه روح اومدی...ه‌مه چیز و قشنگ کردی...ه‌مه چیز و عوض
کردی...مثل یه شبحی...یه شبح تاریکِ قشنگ...مثل عزراییلی اما...آدم دلش می خواد جونشو دو دستی تقدیم خودت و زیباییت کنه!تو...نیمه ی منی...عاشقتم کوهِ شبح وار...
از آغوشش دل کندم
اشک های ریخته شده ام را با نوک انگشت گرفته و بالاجبر خندیدم
_کوه شبح وار؟
با مهربانی سری تکان داد...
_مگه اسمت با یه کوه یکی نیست؟...خب...مثل یه شبح هم اومدی و چه ماجراهای دارکی که نگذروندیم!...خب پس تو کوه شبح وار منی...
فرزاد هیچ گاه معنای نامم را نپرسید...
تنها لبخند زد!...و من دل باختم.
او هیچ زمانی نگران بی پاسخ ماندن تماس هایش نشد...
او هیچ گاه گرم، در آغوشم نگرفت...
تنها لبخند زد ...دستانم را گرفت...دل باختم...
و در اخر به سادگی خیانت کرد و رفت...
ولی...مردی که حالا رو به رویم ایستاده است...
ماند...با دانستن ه‌مه چیز ماند...خدایا حتی به خاطر من آدم کشت...!او ...ه‌مان است که باید می بود...از ه‌مان اول او،نیمه ای بوده که باید می بود...
و من چه احمقانه در دوست داشتنم دو دل بودم...
و من،چه احمقانه به فرد اشتباه دل بستم...
******
*سه هفته بعد*
_ه‌مه چیز حله؟
_ه‌مه چیز حله؟
به تیپ سر تا پا مشکی چرمش نگاهی انداختم...خدایا...!این پسر چگونه انقدر جذاب بود؟
_اهومم...
با لبخند نگاهم کرد...خنده ام گرفته بود...
_چیه؟
شانه ای بالا انداختم...
_هیچ وقت فکر نمی کردم برای کشتن یکی انقدر با عشق و علاقه برم جلو!
پوزخندی زد و دستانم را درون دستانش گرفت...