اصلا دلم راضی نبود که اورا تحت فشار بگذارم اما کودکان حواسم را به کل پرت کرده بودند.
_دنا نگام کن،تو چته؟اص...اصلا حواست به من و حسم هست؟
_معذرت می خوام.
صدایم انقدر ارام بود که خودم هم مطمعن نبودم شنیده ام...
_خیلی خوبه!...خی‌ییلی
می خندید اما...این خنده هارا هر گز ندیده بودم...این حالتش را ...هرگز ندیده بودم!
من با او چه کرده بودم؟
_ اص...اصلا حواست به من هست... دنا؟
حواسم به او بود، خیلی بیشتر از خودش
می دانستم که هر روزش را با چایی آغاز می کند و از قهوه متنفر است.
اما اگر من بخواهم همراهی ام می کند.
می دانستم که نیمرو حالش را بد می کند اما اگر من بپزم، می خورد.
می دانستم که گاهی مانند من خیره ام می ماند و هیچ نمی گوید...
و هیچ نمی فهمد،که این خیره ماندن چشم ها...چه با من می کند.
_دنا!
نفس نفس می زد...چشمانش قرمز شده و صدایش خشم داشت.
حتم داشتم که ضربان قلبش نیز بالا رفته است.
چشمانم را از مردمک یخی اش گرفته و به سینه اش دوختم.
نمی خواستم نگرانش کنم...تنها می خواستم راز کودکان را بفهمم! ...می دانم اشتباه کرده ام.
پوزخند زد،چشمانم به سرعت معطوف لبانش شد...
خیر، من یک بار عاشق شده ام...دیگر فریب نخواهم خورد...
اما خدایا...لبانش چه زیباست!
_هه...ولی انگار تو...تو حتی منو نمی بینی!
گویا خرف های زیادی گفته بود و من تنها قسمتی از آن را شنیده بودم...
لبانش...چشمانش...همان چشمان ترسناک عجیب...همان مردمک عجیب...چشمانم را معطوف موهایش کردم...فرمشان عجیب قشنگ بو...
خدایا!کجا می رود؟
_ک...کجا می ری؟
هیچ نگفت...به سرعت به دنبالش راه افتادم.
_تیام!
_بسه دنا!...بسه...تو هیچ حسی نداری!...تو...تو واقعا قاتلی!...تا الان فقط جسم مردم و کشتی ولی الان روح منم به کارنامت اضافه کن!...تبریک میگم بهت!
》دارم...《حس دارم.
قاتلم...اما...چگونه دلش می آمد بعد از آن همه عذاب،جلویم بایستد و بگوید جان گرفته ام؟
_حتی منو نمی بینی دنا!
》میبینم،خیلی بیشتر از آنکه فکرش را کن《
_اص...اصلا منو نتونستی بشناسی...
》می شناسم حد اقل به اندازه ای که بدانم او،عاشقم است《
_تو منو دوست نداری دنا!
》دارم《
_دارم...
خدایا! چه گفتم؟ چه غلطی کردم؟
ه‌مزمان با چشمان گرد او ...من نیز فرم چشمانش را تقلید کردم...
متعجب، پشت دیوار کهنه ی محله ی خواهرم...دست در دست هم...مقابل هم...با بهت هم دیگر را نگاه می کردیم...
_داری؟
گلویم را صاف کردم...چندین بار پلک زدم...
دارم؟...دوستش...دارم؟
من،دستانش را دوست دارم...گرم است...زمانی که دستانش را می گیرم آنهارا از من جدا نمی کند...از من دور نمی شود ...نمی خواهد رهایم کند...نگرانم است...بیشتر از خودم...بیشتر از مادرم...بیشتر از فرزاد...دوستش دارم؟
اما...اما اگر او نیز رهایم کند چه؟اگر او نیز بد کند چه!