_هنوزم این جای‌ین!...مگه نگفتم گمشین برین نمی خوامتون! هااا؟؟
خدایا...این زن چه قدر آشنا بود!
چرا تا به حال به این موضوع دقت نکرده بودم؟
پسر با پاهای لرزان از جای برخواست و دست دخترک را محکم درون دستانش گرفت...
_ک...کجا ب...ریم ما..مان؟
زن،پوزخندی زد...
_مامان؟
مقابل فرزندانش زانو زده و با تمسخر نگاهشان کرد...
_فکر کردین انقدر مهمین که بخواید به من بگید مامان؟...اهَه...انقدر اشتباهمو نزن تو سرم!
زانو زده صورت پسرک را درون دستانش گرفت و با ناخون هایش فشرد...
یادم آمد...یادم آمد!
》رفیق صمیمی دینا،در بیمارستان خم شده به سوی منِ آش و لاش و فرو کردن ناخون هایش درون مچ دستم...
_فکر کردی می تونی ثابت کنی دینا با فرزاد بوده؟آخی...همه فکر می کنن بهت شوک وارد شده! هیچکس حرفت و باور نمی کنه بدبخت...《
او بود...خدایا...او بود!
》 _ببین منو!...یه جوری تیکه تیکت میکنم که حتی کسی یادشم نیاد دنایی وجود داشته!...بیخیال دینا می شی...
پوزخندی زد...صدایش را نازک کرده و خوش خیال گفت:
_ام...البته که دینا هم باید تا یه مدت دیگه بیخیال فرزاد بشه...وگرنه..
_ام...البته که دینا هم تا یه مدت دیگه باید بیخیال فرزاد بشه ...وگرنه...
با مهربانی موهایم را درون انگشتانش پیچید و گفت:
_وگرنه اونم مثل خواهر عزیزش... میمیره!...آخی،می خوای جیغ بزنی؟نچ! اینجا بیمارستانه عزیزم نباید سر و صدا کنی!《
خودش بود!...خدایا خودش بود ...
همان آرزو نامی که از همان اول به دینا هشدارش را می دادم و او می گفت مانند خواهرم است.
همان خواهری که من نبودم؟
زن(آرزو) با ایستادن ماشین مدل بالایی جلوی پایش
سر فرزندش را رها کرده و با لبخند برای مرد درون ماشین دست تکان داد...
دستان مشت شده اماجازه ی مرا نمی خواستند تنها می خواستند...انگشتان زن را از جای بکنند و له کنند!
آرزو با عشوه و ناز سوار ماشین شده و مرد که دقیقا نمی دانم چه زمانی از ماشین خارج شده و در را برایش گشوده بود...حالا بست !
و بدون نیم نگاهی به سمت کودکانش...رفت!
با سری کج شده به کودکان نگاه کردم...همان کودکی که پشت سر مادر عفریته اش شیون می کرد...
با احساس فشار دادن بازویم توسط شخصی به سرعت سرم را چرخانده و به سمت پشت دیوار کشیده شدم.
_هیچ معلومه چی کار میکنی؟تلفنت و چرا جواب نمیدی؟
با خونسردی تمام تیام را نگریستم، حق با او بود اما من نیز حق داشتم.
_آروم باش چیزی نشده که!
با بهت خندید:
_چیزی نشده؟
چند قدم عقب رفته و کلافه دستی میان موهایش کشید...
صدایش را بالا برد:
_دنا چیزی نشده؟...متوجهی تو چه شرایطی هستیم؟
سرم را پای‌ین انداخته و هیچ نگفتم .
راست می گفت!...حرف حق که جواب ندارد! دارد؟