نفسی آسوده کشیده و دو دل نگاهش کردم...
به لب هایم خیره شده بود...
چشمانش،از سردی زیاد گرما داشت.
و این گرما قلب مرا می سوزاند...
اصلا...اصلا مگر می شود؟چگونه سردی چشمانش تمام روحم را آب می کرد؟
اما نمی شود...
هیچ آتشی زخم قلبم را التیام نمی بخشد...حتی چشمان سردِ گرما زده ی او!
_________
_وضعیت چطوره؟
تلفن را بیشتر به گوش هایم نزدیک کرده و کاملا پشت دیوار پنهان شدم...
_همه چی ردیفه!
همزمان که به حرف ها و نصیحت هایش گوش می دادم حواسم را معطوف کودکان آن طرف خیابان کردم...
_خوبه!...مراقب باش کسی نبیندت ...ممکنه بهت مشکوک بشن!...الو؟
دخترک،به پهنای صورت اشک می ریخت و کبودی کنار چشمش از هر فاصله ای قابل مشاهده بود...
_الو؟
برادرش را دیدم...دختر را بغل کرده بود و همراهش اشک می ریخت...گریه هایشان قلب هر انسان شرافت مندی را به درد می آورد...
چرا کسی به سمتشان نمی رفت؟
هر آدمی که رد می شد دریغ از نیم نگاهی که به سمتشان بی اندازد...
_دنا هستی؟؟
_تیام...
_جانم...
و آنقدر غرق در اشک های اقیانوس شده ی دخترک شده بودم که 》جانم《تیام را بی تعجب باقی گذاشتم...
_ب...بهت زنگ می زنم...
_چی...یعنی چی...ال..
بدون توجه به او تلفن را قطع کرده و چهارچشمی دخترک و برادرش را پای‌یدم...یادم می آمد...می شناختمشان یک بار دیگر هم با آن ها رو در رو شده بودم...
به سمت زنی که از کنارم رد می شد و به همان سمت می رفت دست دراز کردم...
_هی...ام ببخشید؟
زن،منتظر نگاهم کرد و 》خواهش می کنم 《 زمزمه کرد...
دستم را به سمت کودکان دراز کردم...
_اون بچه هارو می شناسین؟
با تاسف سری تکان داد و گفت:
_اره...همه می شناسنشون
_چرا؟
صدای زنگ تلفن همراهم شدیدا اعصابم را متشنج می کرد...
_ام...خب...
کلافه ببخشیدی گفتم و گوشی ام را بر روی حالت هواپیما گذاشتم و منتظر نگاهش کردم...
_بله می گفتین...
_خ...خب...مامانشون یکم مشکل داره!بعد چند باری برای همه درس عبرت شده که کاری به کسی نداشته باشن!...
به حالت همدردی دستش را بر روی شانه ام گذاشت و مقداری فشرد...
_ببین از من به تو نصیحت دختر جان کنجکاوی نکن دربارشون...مامانشون ادم خوبی نیست!...
با ابروهای بالا رفته 》آهان《 گفته و تشکر کردم...
زن رفت و من متعجب به کودکان نگریستم...مادرشان عصبی بود...بسیار عصبی...
این را در ملاقات قبل کاملا مشهود فهمیده بودم...
دل را به دریا زده و
قدمی به جلو گذاشتم و به سمتشان پا تند کردم...
همراه با من ،مادرشان نیز از خانه بیرون آمد...
خدایا!این کبودی دخترک کار این زن بود؟
صدایش کل اهالی محله را خبر دار می کرد...