نگاهش کردم.بهت زده به مبل تکیه داده و نگاهم می کرد...چشمانش قرمز شده بود ...اشک نمی ریختم اما صدایم می لرزید...به همان اندازه ی تنم می لرزید ...
_من زنده موندم...فقط بچش مرد! تو بیمارستان خیلی تهدید شدم...جلوی بقیه شوهر مهربونه بود و خواهر مهربونه تو خلوت خودمون شیطان های دورم...یه وقتایی هم دینا دوستاش و می فرستاد سراغم و تهدیدم می کردن...خونه ی مادرم می موندم هر کی هم می پرسید چرا؟ هیچی نمی گفتم...ت..تهش حالم بد شد...زد به سرم...به مامانم همه چی و گفتم...و اون؟هه!...زد تو گوشم که عرضه ی شوهر داری و هم نداشتم!
و بالاخره آن بغض لعنتی ترکید...حالم از خودم و ضعیف بودن های بی خودی ام بهم می خورد...
_خود کشی کردم!...بازم زنده موندم...بازم...ی...یه روز عکسشون باهم و دیدم...روز بعد ...تو کمد دینا دقیقا کادوهایی که فرزاد برای من می خرید و پیدا کردم اما قشنگ تر...رنگی تر...گرون تر!...زد به سرم...چند ماه فکر کردم...نقشه کشیدم...رفتم خونه و باهاش حرف زدم...پشیمون نبود!می گفت عشق و توی من پیدا نکرد...ولی دینا همه چیز
داره...می گفت هیچوقت از من خوشش نمیومده...با چاقو کشتمش!...تموم عکسامونو کوبیدم تو سینش و با چاقو کشتمش!...د...دقیقا همون روز اولی که تورو دیدم.
نگاهش کردم...داشت گریه می کرد؟...
_چرا گریه می کنی؟
خدایا...چه قدر صدایم لرزش داشت!
تیام به سرعت از جای بلند شد و در یک ثانیه از خانه بیرون زد...
تنها،مبهوت او را نگریستم...تا زمانی که از دیدم خارج و صدای در آمد...
سرم را میان دستانم گرفتم و گریه کردم...به خاطر فرزند بیچاره ام...برای پدر نداشته و برادر نابود شده ام...برای قلب پوسیده ی خواهر و مادرم...برای ریختن خون های حلال تر از آب شوهرم...
برای آخری؟...خدایا! چرا انقدر کشتنش قشنگ و خوب بود؟
خدایا...
حرفی ندارم...فقط...فقط تو دیگر تنهایم نگذار خدا...
از جایم بلند شده و چند دور خانه را چرخیدم...
نمی دانستم چه کنم...
از طرفی کنجکاو بودم بدانم نامه ها چه شدند؟
از طرفی دیگر نگران تیام بودم...
از پنجره به خیابان نگاه کردم...اطراف را نگاه کردم...تیام نبود...نکند به جای اینکه مرا بیرون کند...خودش رفته است؟
هوا گرم است.او چه گناهی دارد در این هوا گرما را تحمل کند؟
هر چه هست ،تقصیر من است... اصلا چرا گفتم؟
کلافه پوفی کشیدم و به اتاقم بازگشتم...اتاقم؟
چه زود تصاحب کردم...
گوشی ام را از روی تخت برداشته و با دوربین اش به چهره ام نگاه کردم...ملتهب...خمار...با چشمانی به خون نشسته...
به تاریخ امروز نگاه کردم...خدایا!.جدی جدی دوروز خوابیده بودم؟...
پنبه به من وابسته شده بود... این یعنی بیچاره ام دو روز از من دور بوده ودر قفس زندانی شده بوده است؟
ناگهان به یاد پنبه افتادم...پنبه کو!
کلافه به حال بازگشتم...بر روی مبل نبود...احتمالا موقع تعریف هایم برای خود مکانی گرم و نرم پیدا کرده و خوابیده بود...