چرا کشته ام؟
_بوده...
کلافه چشمانش را بست و سرش را میان دستانش گرفت...
دو دل نگاهش کردم...
_حالت خوبه تیام؟
_خوبم!
از لحن جدی اش یخ بستم...دقیقا مانند چشمانش...
خب،حالا لحن و چشمش یکی شده اند...
_ب..ببین اص...اصلا اونجوری که فکر می کنی نیست...
_نمی خوام بدونم.
یخ بستم...
_چرا؟
شانه ای بالا انداخت...چرا انقدر خونسرد شده بود؟
_خیلی فکر کردم دنا...خیلی!
کلافه دستی درون موهایش کشید و با غم نگاهم کرد...
_می ترسم!...می ترسم دلیلت قانع کننده نباشه و دیدم نسبت بهم عو...
نزاشتم ادامه دهد...
_ن...نه به خدا!...تو گوش کن...لطفا...اگه جور نبود اص...اصلا از خونت می رم باشه؟
به جلو خم و شد به چشمانم زل زد...
_می شنوم
من نیز مستقیم به مردمک چشمانش زل زدم...
چشمانش،در حالت عادی پارادوکسی میان یخ و گرم بودن است...رنگ سرد مردمکش...لحن گرم و مهربانش...اما حالا!
آخرین تصویر را از چشمانش ذخیره کردم و پلک هایم را بستم...
تا این لحظه حتی به خود نیز اجازه نداده بوده ام که خاطرات را مرور کنم...
همیشه می ترسیدم،مرور کنم و پشیمان شوم!
تصاویر را از گوشه ترین قسمت مغزم به جلوی چشمانم روانه کردم...
رابطه ی عاشقانه ام با فرزاد...
دعوایم،با خانواده که او وصله ی ناجور است
پشتیبانی بی قید و شرط دیبا!
ازدواجمان...همان شب رویایی...همان شب که حس پرنسس بودن را با تمام وجودم درک کردم.
و تمام!
خوشی هایم تمام شد...
رنگ سفید روز های روشنم خاکستری شد
خورشید غروب کرد و شب از راه رسید...
بهانه های فرزاد...
دعواهای مسخره امان...
صمیمی شدنش با دیبا...
و در آخر
زمانی که خبر پدر شدنش را شنید...
و دیبایی که با شنیدن خاله شدنش دیوانه شد...
همه جارا به خاک و خون کشید
و در آخر...
همان روز،دیدنشان...در خانه ی من
با هم!
دیبا و فرزاد...
با دیدنم هول کردند؟خیر!
تنها مرا رها کردند...کاش فقط رها می کردند...
سقوط آزاد من از طبقه ی سوم برای هر پزشکی مساوی با مرگ من و فرزندم بود.
فرزندم آری...ولی من هرگز!
من ماندم.تا آنها را از میان بردارم!
_من تو نشریه کار می کردم...
کار خودم مقاله نوشتن و داستان نوشتن بود.ولی اونجام کار می کردم...خب،پسر صاحب اونجا اسمش فرزاد بود...حدود یه سال بود می شناختمش و هر روز اونجا می دیدمش...کم کم رابطمون پر رنگ تر شد...دوست شدیم...عاشق شدیم...ام...خب...حد اقل من عاشق شدم!
همه می گفتن آدم موندن نیست...هزار تا هزار تا دوست دختر داره!
من...م..من ذهنم کار نمی کرد...عاشق بودم خب...گفت عاشقمه ...باور کردم...گفت میام خاستگاری...باور کردم!.و...و اومد!اومد خاستگاری...ازدواج کردیم...ب...بعدش اون تغیر کرد...فرزاد دیگه فرزاد نبود...خ...خواهرم بیشتر از منی که زنش بودم باهاش صمیمی بود ...م...من باردار بودم...داشتیم بچه دار می شدیم!...همه می دونستن...ام...اما یه روز...اونارو تو خونه خودم!...باهم کنار هم...خوشحال و خندون دیدم،درحالی که فرزاد چندین ماه بود که با من جوری رفتار می کرد که هیچ رد لبخندی تو صورتش ندیده بودم...اون روز...و..وقتی که باهم دیدمشون همه جارو ریختم به هم...جیغ زدم...داد زدم...اون...اونا نمی خواستن کسی بفهمه با همن...دینا می گفت نباید آبروش لکه دار بشه!...فر...فرزاد منو گرفت و با نقشه دیبا منو از ساختمون پرت کردن پای‌ین!...ک...که بمیرم...که رازشون خاک بشه...