← شبح وار

قسمت 52

رایگانزهرا دهداری

خدایا!

حتی پنبه ام را هم فراموش نکرده بود!

به سرعت به سمتش رفتم و از قفس بیرونش آوردم

در آغوش گرفتمش...چقدر دلتنگ نرمی و تن گرمش شده بودم...چقدر این رفیق ناخوانده را دوست می داشتم...

_پنبه؟...خوشگلم؟ خوبی؟

_با پرنده حرف می زنی!

به سمتش چرخیدم...شلوار جین مشکی و تیشرت مشکی تن کرده بود...

به بازوهایش نگاه کردم،به چشمانش...

خب،در چشم خواهری جذاب است.

لبخندی زدم و با مهربانی جواب دادم...

_من همیشه باهاش حرف می زنم!

ابروهایش را بالا انداخت و آرام خندید...

_مثل اینکه خیلی دوسش داری...

شانه ای بالا انداختم.

_نمی دونم چرا ولی آره...خیلی!

لبخندی زد و خیره نگاهم کرد.

_حالت بهتره؟

آرام سری تکان دادم و تشکر کردم.

او نیز چشمانش را از روی اطمینان یک بار باز و بسته کرد.

_جدی می گم!...ازت خیلی ممنونم...ام خب...هر چی شد،هر چی فهمیدی...و..ولی بازم منو تنها نزاشتی...حتی خانواده آدمم براش همچین کاری نمی کنن!

دست به سینه با مهربانی نگاهم می کرد...

_ما که این حرفارو نداریم...

سری به چپ و راست تکان دادم...

_نه ...نه ...واقعا من خیلی بد رفتار کردم...تهدیدتون کردم...بد حرف زدم!و..ولی تو نرفتی!موندی! پشت من موندی....چرا؟

به سمتم آمد و سرش را به سمتم خم کرد،

_خودت چی فکر می کنی؟

گیج نگاهش کردم...

او نیز با مهربانی به چشمانم زل زده بود...کمی بعد اخم کرده و گیج نگاهم کرد...

_ههه...خب خیر سرم همدستیم هاا...معلومه کمکت می کنم...

من نیز بی دلیل خندیده و سری تکان دادم...به روی خودم نیاوردم که از ابتدا اصلا همدست نبوده ایم!

_خب خب ...برنامت چیه؟

سرم را کج کرده و به چشمانش نگاه کردم...دستپاچه بود؟از چه؟

شانه ای بالا انداختم...

_برنامه ای ندارم...

_پس اون داستان اون شب؟...تو برو من فردا میام و...؟

با ابروهای بالا رفته به مردمک چشمانش که بیش از حد به مردمک چشمانم نزدیک شده بود نگاه انداختم

_اون شب؟...مگه چه قدر گذشته؟

آرام لبخند زد و با شیطنت ابرویی بالا انداخت...

_دو روز خوابالو!

متعجب و با چشمانی گرد نگاهش کردم...

_ج...جدی می گی؟

_چشمات مشکیه؟...ها!...آره

چند بار پلک زده و دستی به گردنش کشید...

برق قطرات عرق بر روی پیشانی اش توجهم را جلب کرد...

_خوبی؟

کلافه خودش را به حال رساند و بر روی مبل نشست...

_اره خوبم...نگفتی؟

سری به معنای چه؟ تکان دادم...

_برنامه اون شب!

پلک هایم را محکم بسته و دستی به پیشانی ام کشیدم...

آنقدر در حقم خوبی کرده بود که عذاب وجدان می گرفتم اگر بخواهم دروغی به او بدهم...

_بگو که قتلی در کار نبوده!

نگاهش کردم...رو به رویش بر روی مبل نشستم...

خدایا او حتی از من نپرسید چگونه کسی را توانسته ام بکشم؟