_اقا چتونه؟ من که چیزی نگفتم!کرایه اتون هم هر چی باشه پرداخت می کنم...ای بابا!
ناگهان لبخندی مهربان زدو دست برد و کولر را روشن و بر روی من تنظیمش کرد،
_عه خب از اول می گفتین خانم!
با چشمانی گرد نگاهی به او و کولر و بعد به خیابان انداختم
ترجیح می دادم تا پایان مسیر دیگر با او هم کلام نشوم،حد اقل برای آرامش روان خودم...
او نیز زیر لب برای خود گه گاهی آهنگ های هایده را می خواند...
صدایش کلافه ام می کرد و تمرکزم را به کل از بین می برد...
_می گم ها این جایی که گفتین خیلی وقته کسی زندگی نمی کنه ها...مطمئنید آدرس اشتباه نگفتین؟
لبخندی پر حرص به گیر بودنش زدم و از طریق آینه به چشمانش نگاه کردم:
_آقا آدرس درسته من اونجا یه کاری دارم! شما راه تو برو!
سری تکان داد و خدارا شکر دیگر حرفی نزد
از آدم هایی که بدون هیچ سَنمَی در هر کاری دخالت می کردند ، به شدت متنفر بودم
از زن های همسایه که مانند افسران پلیس هر لحظه می پای‌یدنت
و یا از زن های اقوام دور که به انتظار شنیدن اسمت از لبان فردی بیرون از خانواده می نشستند...
و یا چنین آدم هایی در تاکسی
همه و همه شدیدا متنفر بودم!
کاش یکی پیدا شود و بزرگ خطاب به همه ی آن ها بیلبورد (به تو چه) را سر در تمامی شهر ها بچسباند و با خطی قرمز کنارش بنویسد مخصوصا شما راننده و اقوام عزیز!
تقریبا بعد از بیست دقیقه رانندگی به گوشه ی شهر دقیقا منطقه ای خالی از سکنه که روزی آغاز گر شهر بود رسیدیم،لبخندی زده و گوشی ام را درون جیب همچنان نم دارم چپاندم
_اگه کارتون طول نمی کشه منتظر می مونم هاا!
با حرفش لبخندم ناخداگاه از بین رفت و کلافه چشمانم را محکم بر هم زدم
_نه ممنون می تونین برین...
_اخه یه دختر تنها...اونم تو این ساعت ...اینجا؟
به توچه؟ آخر به تو چه!
در حالی که در را باز کرده و از آن خارج می شدم
با نهایت تلاشم برای مهربان کردن لحنم گفتم:
_دستتون درد نکنه ...هزینه هم درست پرداخت کردم دیگه نه؟ خداحافظ
زیر لب ناراضی خداحافظی، زمزمه کرد و به سرعت مکان را دور زد و ترک کرد...
دست به سینه رفتنش را تماشا کردم
سرم را مقداری بالا گرفته و به ماه که خورشید را سر خوش کنار زده و جایش را گرفته بود نگاه کردم...
ماه،شبحی از خورشید در تاریکی بود
دوستش داشتم، انرژی اش انسان را به خود جذب می کرد
چشمانم را بستم و نفس عمیقی کشیدم