_با اجازه!
اگر آنها می دانستند که با یک قاتل هم کلام شده اند یک ثانیه هم کنارم که هیچ حتی در این ساحل نیز نمی ماندند!
پوزخندی زدم و دستم را درون شلوار نیم بگ نم دارم فرو بردم
شالم با حضور باد علاقه ی شدیدی برای فرار از موهایم داشت و به سرعت بر روی شانه هایم می افتاد
من نیز با فاصله گرفتن از پسر ها دیگر اصراری بر نشستن آن بر روی موهایم نداشتم...
حال تنها یک بحث می ماند
برای سکونت،چه خاکی در سر بریزم؟
اتفاق امروز،چیزی نبود که بخواهم برایش دست و پایم را گم کنم،همه چیز طبق یک برنامه ی از پیش تائین شده بود
هر چند،چند هفته ای زود تر پیش آمده و مخفی گاهم آماده نشده بود
آم خب، شاید ،منظورم از آماده شدن این است که تنها چک کرده ام که یک مکان وجود دارد که کسی به آنجا رفت و آمد نمی کند!
خانه ای که سال ها خالی از سکنه بوده و
خانواده،خانه را به امان خدا رها کرده بودند،دقیقا جایی مناسب برای من!
با رسیدن به خیابان ساحلی، دستم را به نیت گرفتن آژانس به سمت ماشین هایی که نام تاکسی چون کلاهی زرد رنگ بر رویشان خود نمایی می کرد دراز کردم...
سیمکارتم را همزمان در سطل زباله ی کنار خیابان انداختم و سوار اولین ماشینی که برایم انتظار می کشید،شدم.
_سلام،خسته نباشین لطفا برین به خیابون...
راننده پیر نیم نگاهی با آن چشمان عسلیِ زرد رنگش به من انداخت و با عصبانیت دنده را جا انداخت...
او دیگر چه مشکلی با من داشت؟ نکند بچه ی او راهم کشته ام و خودم خبر ندارم؟
_خانم کرایه ماشین گرون شده ها!
سری تکان دادم و بدون حرف دستم را بر زیر چانه ام زده و از پنجره به مردم خیره شدم...
_خانم با شمام...نکنه شمام بخوای بزنی زیرش
پیر مرد ،چه برای خود می گفت؟
_چی میگی آقا؟
_چی میگم؟همین شماها روزی ده بار سوار ماشین ما بدبخت بی چاره ها می شین آخر مسیرم یا پول و نصفه می دین یا اصلا نمی دین تهشم با جیغ و داد سر و تهش و هم می آرین!
پوف کلافه ای کشیدم و دستی درون موهای کوتاهِ نم دارم بردم
امیدوارم در خانه جدیدم حد اقل، حوله ای برای خشک کردن تنم وجود داشته باشد...هر چند خیالی محال است...
_معلوم هم نیست این یکی چی زده
تو توهمه؟ چیه؟ حواسشم سر جاش نیست!...ای خدا...خدا آخرش توی این راه من و یه خفت گیری،قاتلی،چیزی می گیره می کشه...این چه بلایی بود؟
با ابرو های بالا رفته به راننده که همچنان به در و دیوار غر می زد نگاه کردم