بدون ذره ای تامل پاکتش را باز کردم...
_( می گویند،آسمان آبی تر از دریاست...
خیال خامی بیش نیست!
می گویند، مهتاب درخشان است...آیا غیر از این است که نورش از خورشید گرفته می شود؟
می گویند،بگو...تا دیده شوی...مگر می شنیدند؟
رفتنم،برای آزادی نیست... پدرم،یک جنایتکار است...گردن مادرم را با چاقو برید!...درست، جلوی چشمانم...و من؟ نگاه کردم!
اشک؟نریختم...زجه ای نزدم...نگاه کردم...
و مُردَم...
امروز،یا جسم من میمیرد...یا جسم پدرم،مهم نیست...من تنها نیستم...تاجی را دارم،در گوشش خوانده ام،نجات دهنده ام را پیدا می کند...اگر بمیرم...اگر تویی که این نامه را می خوانی من نیستم...یعنی من مرده ام...تاجی ام،تورا پیدا کرده است...از تو خواهشی دارم...پدرم را پیدا کن...بکش!مرا رها کن...آرامش می خواهم...و خاطراتم را با من خاک کن...
سارا.داوری)
نامه،نا خداگاه از میان انگشتانم به زمین سقوط کرد...با دهانی باز به دیوار رو به رویم...و پنبه ام نگاه کردم!
_تو پرنده ی اونی!
نفس زنان...بهت زده...به سقف نگاه کردم...
_ت...تو این جایی!
مطمئن بودم،روحش اینجا بود...حسش می کردم...
حس انسان های بیچاره را داشتم...حس می کردم...با دیوانه شدن،یک قدم فاصله دارم
با صدای بلند بغضم ترکید و اشک،سر باز کرد...
خدایا...اینجا دیگر کجاست؟
من خود را وسط چه منجلابی انداخته ام؟
من با خود چه کرده ام!؟
درد دارد...قفسه ی سینه ام شدیدا درد دارد...فضای خفقان آور مخفیگاه حالم را بد تر می کرد...
دست بردم و به سرعت پنبه را برداشته و به سمت پله ها پا تند کردم...
در لحظه ای صدای زنگ گوشی ام بلند شده و حرکتم را آهسته کرد...
با بغض به سمت گوشی با تند کرده و جواب دادم...
_الو؟...خوبی؟
نفس های تندم،اجازه ی هر صحبتی را از من گرفته بود ...
_خ...خوبم
تیام،چند ثانیه ای سکوت کرد و بعد گفت:
_حالت خوب نیست!
_م...مع..معما رو حل کردم...
و هق هقم تمامی محیط را در بر گرفت...
_چی؟...کیِ!..چجوری؟...الو؟
_او...ن این جاست...حسش می کنم...
_کی اون جاست؟؟...چی داری می گی؟... صبر کن الان میام...
با هق هق دستم را بر روی دهنم گذاشته و بر روی لبه ی تخت نشستم...
_ن...نه لازم نیس...
_چی داری می گی؟...زیاد دور نشدم الان خودم و می رسونم خداحافظ...
با گریه صدایش زدم...تنها صدای بوق متعدد پشت خط به گوشم رسید...
نباید می آمد...آمدنش در کار فردایم تداخل ایجاد می کرد...
بی چاره و درمانده دستانم را به زمین کوبیدم و زار زدم...
دیگر بس است...خسته ام...
دلم مرگ می خواهد...دلم،سرنوشت خواهرم را می خواهد...
زار زدم...به حال خود...به حال گذشته ای که نابودش کردند...به حال همان گذشته ای که رویای آینده ام بود ...
زار زدم...به اندازه ی مادر فرزاد زار زدم...به اندازه فردای مادرم زار زدم...
من گناهی نداشتم...من قاتل نبودم...آن ها خواستند...آن ها اول قتل کردند...