خدایا،این رسمش نبود...رسمش...مردن کودک بیچاره ی من نبود ...
_دنا؟...یا خدا!..دنا؟
با دیدن تیام و چشمان وحشت زده اش بیشتر هِق زدم...
به یاد کودم افتاده بودم! مگر می شد زار نزنم؟
من نیز مادری عذادار بودم...
در زمان مرگ کودکم هیچ شیونی سر ندادم...مگر چه قدر توان دارم؟
_دنا...خوبی؟...چی..شده؟
مقداری این پا و آن پا کرد و در نهایت مقابلم بر زمین نشست...
حالم خوب نبود...حالم اصلا خوب نبود...خدا انتقام می گرفت؟
مگر من خواستم؟...مگر مرض داشتم جان کسی را بگیرم؟
خودم داغ فرزند دیده ام!...مگر بیمارم فرزند دیگری را بکشم؟
اما خب...مگر،فرزند او نبود؟...او کشت!
خدایا!...او پدر نبود؟ چرا فرزندم را کشت!
هِق زدم...به حال خودم...به حال جنین کشته شده ام...هِق زدم...شیوَ ن کردم...
تیام،وحشت زده خودش را به من رساند و دستانش را از هم باز کرد،نمی دانم چه شد اما من،در آغوشش بودم.
من...در آغوش تیام بودم...
آرام دستانش را بر روی کمرم می کشید و تلاش داشت آرامم کند...
نفس نفس می زدم...از درد،نفس کم آورده بودم...
این دنیا چگونه انقدر بی رحم است؟
پدر،فرزند خود را می کشد...مادر،به فرزندظلم می کند...
خدایا!مگر این فرزندان...خودشان خواسته اند که بیایند؟
خدایا!...این حق آدم های روزگار نیست...
_هیش...آروم باش...آروم باش تموم شد...همه چی تموم شده باشه؟
دستانم را محکم به دور کمرش حلقه زدم...چانه ام را سفت بر روی شانه اش گذاشته و...هِق زدم...جیغ زدم...
خدایا...مرا می بینی...می دانم که می بینی...هر چه کردم،خوب کردم!
حقشان بود...اما تو مرا ببخش...
_عزیزم...آروم...همه چی تمومه...جات امنه..تو خوبی...هیش...
دستش را نیم دایره بر روی کمرم می کشید و آرام در گوشم زمزمه می کرد...
صدایش،شبیه لالایی بود...لالایی مادرم در کودکی...همان زمانی که تمایزی میان من و دینا برقرار نبود...همان زمانی که دینا برتر و سرتر نبود...
خدایا...دلم برای لالایی مادرم،مهربانی اش،لبخندش...تنگ شده است!
اما خب،تیام هم خوب است...لبخندش هم همینطور!
سرم را درون گردن تیام برده و نفس عمیقی کشیدم...بوی ادکلنِ تلخ و شیرینش مرا مسخ خود کرد...
او،لحظه ای بی حرکت ماند...قلبش را حس می کردم...شدید تر می زد...
ادکلنش،حالم را بد تر می کرد...مرا به یاد بوی دانیال می انداخت...قطره ی اشکم آهسته از گونه ام بر روی گردن تیام سر خورد...
نفس های عمیقش را بر روی گردنم حس می کردم...
_خوبی؟
_ن...نه!
صدایم،گویا از ته چاه بیرون می آمد...
بی جان...خسته...گرفته...لرزان...
_من پیشتم دنا...هر چی بود تموم شد...من پیشتم...
او پیشم است...او پیشم است...او چرا پیشم است؟
مگر نمی داند قاتلم!
مگر ندید دیوانه ام؟
چرا با من مانده است؟
_همه چی بهتر میشه!...قول می دم ...کنارتم...
حس دستان گرمش بر روی کمرم...مرا به خلسه وا می داشت...بوی عطرش...مانند مایه ی بیهوشی عمل می کرد...صدایی مانند 》هوم《 تنها کلمه ای بود که توانستم ادا کنم...و بعد تاریکی مطلق...