چند ثانیه ای طول کشید...و بعد تمام شد.
به بالای سرم نگاه کردم،مقوایی به شکل کشوی کمد با کِش به کمد وصل شده بود و با حرکتِ آن به هر سمت...نامه ها خود را به پرواز در می آوردند...
با دهانی باز به منظره ی رو به رویم نگاه کردم...
این دیگر چه فکری بود !
چگونه به سرش زده که این گونه نامه هارا مخفی کند؟
متعجب بر روی نوک انگشتانم نشستم...
نامه ها...حول و حوش پانزده تا بیست و یا شاید بیشتر بودند...
یکی از نامه هارا برداشتم...با خطی خوانا عددی به رنگ قرمز بر رویش خود نمایی می کرد...
پاکت نامه،شباهت عجیبی به کاغذ رنگیِ دیوار طبقه ی بالا داشت!
عدد(۴) بر روی نامه اخم هایم را در هم فرو برد...
چهار؟...
نامه ای دیگر برداشتم...
(۱۲)
و نامه ای دیگر...
(۸)
این اعداد...
ممکن است ترتیب بندی شده باشند؟
به دنبال عدد یک گشتم...
۲۱،۱۸،۱۶،۳،و....
و بالاخره!
(۱)
عدد یک بزرگ تر و خوش خط تر نوشته شده بود...
دستی بر روی پاکت نامه کشیدم...
بازش کنم؟
او،گفته بود خاطراتم را بازگردان،
نگفته بود او را بخوان!
کلافه چشمانم را محکم بر روی هم گذاشته و باز کردم...
با یک دست،نیمی از نامه ها که بر اثر سرعت زیاد، به زیر کمد رفته بودند را بیرون آوردم،
در یک لحظه انگشتم چیزی را لمس کرد...
جسمی سخت،مانند اهرم...
با اخم کمد را به عقب هول دادم...
کمد بخت برگشته،با صدای بدی به زمین برخورد کرد...
درست می دیدم؟
آری! اهرم بود...چیزی مانند کلید برای باز کردن در؟ و یا...هر چیزی...
میله ی فلزی اهرم شکل را گرفته و به سمت خود کشیدم...
سرامیک کف مخفیگاه از جای پرید...
خدایا! اینجا دیگر کجا بود؟
با ترس ناخونم را درون لبه ی سرامیک فرو بردم و او را به جلو کشیدم...
با یک حرکت سرامیک از جای کنده شد...و دو سرامیک کنارش نیز همراه با او برخواستند...
با اخم سرامیک ها را به کناری گذاشتم...
جعبه ی مشکی خاک گرفته ی کوچکی در این بین خود نمایی می کرد...
درِ جعبه بدون هیچ قفل و رمزی بود...
به سادگی باز شد، درونش...عکس خانوادگیِ نسبتا خوشبختی خود نمایی می کرد...
همان مرد!...دخترِ مو طلایی زیبایی دست در دست پدر و مادرش به دوربین نگاه می کرد و لبخند می زد...
مادر،شباهت عجیبی به دخترکش داشت...
حتم داشتم...او را یک جا دیده بودم!
چندین بار پلک زده و عکس را به چشمانم نزدیک کردم...
چه می دیدم؟
آن زن...که بود؟
چرا چشمانم آنقدر او را آشنا می دید؟
همه ی عکس ها نامی یا نشانی داشتند...عکس را بر گرداندم...هیچ چیز نبود!