متفکر زل زده به قبر سری تکان دادم...
_تلاشم و می کنم...
من نیز مانند او ایستادم...
به چشمانش نگاه کردم...نم اشک از اول شب در چشمانش هویدا بود...
_خب پس...می بینمت!
راه آمده را بازگشت...
لبخندی زدم...
_می بینمت...تیام!
سرش را به سمتم برگرداند...
_بله؟
_ممنونم بابت همه چی!
لبخندی زد...
و رفت...
ساعت ها به ماه نگاه کردم...به ستاره ها...
گوش دادم،به صدای جیر جیرک ها...به صدای باد...
گویا امشب،بی پایان بود...
من،با دستانی که خون خشک شده ی مردی غریبه بر رویش سنگینی می کرد...
رو به روی دو قبر،در محله ای متروک...
در میان انبوه درختان سر به فلک کشیده و بادی تند...
ماتم زده نشسته بودم...
با حس جسمی نرم کنار انگشتان پاهای عریانم...نگاهم را به سمتش چرخاندم...
پنبه بود!...دوست؟دشمن؟معما؟
او چه بود؟
با دیدنش به یاد دخترک افتاده و به سرعت از جای پریدم...
متن نوشته بر روی سنگ قبر را باری دیگر خواندم...
_( خاطراتم را از زیر جعبه ی فلزی بیرون بیاور...
به من بازگردان، و با من خاک کن...)
جعبه ی فلزی...
در خانه...چه جاهایی جعبه ی فلزی وجود داشت؟
خب...مسلماً مخفیگاهم!
حال...و اتاق های طبقه ی بالا...خالی از هر وسیله ای بود...
جعبه ی فلزی...از طرفی،قاب پنجره ها نیز فلزی است...ممکن است او مد نظرش باشد؟
اما او مربع است جعبه نیست!
هر چه هست در مخفیگاه است...
با عجله پنبه یا تاجی را در دست گرفته و به سوی مخفیگاه پا تند کردم...
با تمامی سرعتم خود را به وسط مخفیگاه رساندم...ایستادم...اطراف را از نظر گذراندم...
جعبه ی فلزی؟...جعبه ی فلزی...
تخت؟
آری...جعبه ی فلزی است...به سرعت خود را به جسد تخت تکه پاره شده ام رسانده و او را از پایه بلند کردم...
پنبه ترسیده خود را به زمین انداخت و به گوشه ای پناه برد...
تخت را سر جایش گذاشتم و پنبه را در دست گرفتم
بوسه ای بر روی گردنش کاشتم...هر چه که باشد...صاحب اصلی اش هر که باشد!...هنوز هم دوستش دارم...
برایش مقداری دانه گذاشته و سرگرمش کردم...
به سراغ کارم بازگشتم...
تخت را کاملا جا به جا کرده و به کف تخت نگاهی انداختم...
خب.نرمال است...هیچ چیز عجیبی دیده نمی شود!
لب هایم را کج کرده وبه زمین نگاهی انداختم...
هیچ!
نا امید او را به سر جایش برگرداندم...
به کمد زل زدم...
جعبه ی فلزی؟
جعبه چگونه است؟
مکعبی...در دار...در خود چیزی جای می دهد...مانند کمد؟
آرام دستی به کمد کشیده وبا جفت دستانم به سرعت اورا کنار زدم...
در لحظه ای...حجوم ورقه ها بود که بر روی سرم آوار می شد!...
متعجب،دستانم را بر روی سرم گذاشتم...
این دیگر چه بود!
ورقه های نامه ،یکی بعد از دیگری با کوبیدن خودشان بر روی سرم به زمین می خوردند...