_قاتل!
دستانش به یک باره یخ زده و یقه ام را رها کرد...
_چ...چی؟
پشت هم پلک می زد و به عقب می رفت...
_چ..چی؟
نیشخندی زدم و صدایم را بالا بردم:
_ترسیدی؟
به تخت سینه ام کوبیدم و بر خلاف او به جلو رفتم...
_منننن...یکی و کشتممم...قاتلمم...
》و فردا هم یکی دیگر را خواهم کشت!《
سرش را به سرعت به چپ و راست تکان می داد و به عقب می رفت...
_ن...نه!
غم زده ،ایستادم...
آرام لبخند زدم...
_معذرت می خوام...ولی آره...
با شنیدن صدای بلند خنده اش...متعجب نگاهش کردم...
_اصلا...بامزه...نیستی!
تک خنده ای کردم...
_من خیلیم تلخم!...من قاتلم...
خنده اش به گریه تبدیل شده و ماتم زده بر روی سنگ قبر قرمز دخترک نشست...
_ی...یعنی چی؟...چ...چطور ممکنه!خدایا! خدایا!......وای دارم روانی میشم...
غمگین تنها نگاهش کردم...
حق داشت...
کاش نمی گفتم...
_معذرت می خوام...خب،تو نجاتم دادی! ببخشید...ولی به خدا اونجوری که فکر می کنی نیست...اون یه کاری کرده بود ...مجبور بودم...
_ادامه نده!
نمی توانستم بگذارم این گونه درباره ام فکر کند...
_اما...
_لطفا!
غمگین نگاهش کردم...
سرش را بر روی پایش گذاشت و هیچ نگفت...
باد،تنها صدای میان ما بود...
آرام...بدون ذره ای جلب توجه کنارش نشستم...نمی دانم حضورم را حس کرد یا نه؟
اما واکنشی نشان نداد...
_معذرت می خوام...
صدای ناراحتش را گویا از ته چاهی عمیق شنیدم...
_که قاتلی؟
_که زودتر نگفتم...
هیچ نگفت...سرش را از روی پایش برداشت و به رو به رویش زل زد...
_بیا از اینجا بریم...
به نیم رخش نگاه کردم...
چشمان آبی اش،در تاریکی شب برق می زد...
_به یه قاتل پناه می دی؟
_حالا خودم هم قاتلم...
پشیمان سرم را پای‌ین انداختم
_اینم به خاطر من شد...
_مهم نیست...بریم؟
دو دل نگاهش کردم...
چگونه بگویم؟
_ام...من امشب اینجا می مونم!
به سرعت سرش را به سمتم بازگرداند...
_چرا؟
_باید یه چیزایی و آماده کنم...
ریز بین نگاهم کرد...
_چه چیزایی؟
شانه ای بالا انداختم
_وسایلم...
سری تکان داد ...اصراری نکرد...
_من یه خونه دارم...خودمم یه مدت میرم اونجا گم و گور میشم...اینجا تا فردا لو میره!...اگه خواستی بیا اونجا...
سری تکان داده و تشکر کردم...
لبخندی زد و آدرس را برایم اس ام اس کرد...
ایستاد و نگاهم کرد...
_حالا که می مونی...لطفا قول بده کار اشتباهی نکنی...
نگاهش کردم...
_می شه قول ندم؟
سرش را پای‌ین انداخت و هیچ نگفت...ثانیه ای بعد در چشمانم زل زد...
_چی تو سرته؟
لبخندی به رویش زدم...
_برات همه چیز و تعریف می کنم...قول می دم!فقط بهم اعتماد کن...
سرش را به چپ و راست تکان داد...
_شرمنده!نمی تونم...
با غم خندید و به قبر دخترک اشاره کرد...
_حالا که این جایی!...سعی کن وصیت این دخترو هم حل کنی!