درست پشت سرش...با چوبی در دستش...
لحظه ای،همه چیز تغیر کرد...
تیام،ترسیده...نفس نفس زنان...چوب در دست،چون قصابی خشن،بالای سر شکارش بود...
مرد،سرش را گرفته و تلو تلو می خورد...
سرفه امانم را بریده بود،
در این بین گویی همه چیز بر روی صحنه ای آهسته می رفت...
گیج و منگیِ مرد سیاه پوش ...وحشت تیام و چوبی که برای بار دوم در پیشانیِ مرد فرود آمد...
مرد،مقابل چشمان مبهوت من و تیام،بر روی زمین افتاد...
دستم را بر روی گلویم گذاشته و آرام ماساژش دادم...
صدای نفس های تندِ تیام...تمام چیزی بود که شنیده می شد...
ترسیده بود...مانند من...مانند پنبه...یا تاجی...
نگاهش کردم،چشمان یخی اش به خون نشسته بود...
مرد سیاه پوش...بی صدا...بی نفس...تنها سرش را به سمت بوته ی خاری که دقیقا رو به روی درخت قرار داشت چرخاند...
دستِ لرزانش را به سمت آن قسمت دراز کرد...و بعد...دیگر ...دیگر نفسی نیامد...
متعجب به تیام نگاه کردم،نفس هایش رنگ جیغ گرفته و بلند جیغ می کشید!
گریه می کرد؟
_ت...تیام!
وحشت زده نگاهم کرد...چوب را به سرعت به طرفی پرتاب کرده و دستش را به سرش گرفت...
_م....مم...من کشت...مش؟؟
نفس نفی زنان سرش را با دستانش گرفته و به دور خود می چرخید...
_وای...وای دنا وای!....کشتمش!...وای
متعجب به او نگاه می کردم...همچنان،سرفه خیال تنها گذاشتنم را نداشت!
آرام...به سمت مرد رفته و دو انگشتم را بر روی محل نبضش گذاشتم...خب...هیچ چیز تکان نمی خورد!
عالی شد،او مرده بود!
مبهوت،همانجا تنم را زمین زده و نشستم...ماتم زده به جنازه اش نگاه کردم،
به همین راحتی! او...مرده بود...
تیام...غرق در جسم خونین مرد، زانو زده و اشک هایش بر زمین فرود آمدند...
_من قاتل شدم دنا!...
صدایش،لرزش عجیبی داشت...
_خدایا...خدایا ...قاتل شدم...من قاتل شدم خدا!
گریه اش بی وقفه،بلند و بلند تر می شد...
پنبه خود را در پشت تنه ی درخت قایم کرده و چشمانش را متعجب به منظره ی رو به رویش دوخته بود...
مدتی بعد،من و تیام...همدست جدیدم...ماتم زده، تکیه بر درخت، به آسمان نگاه می کردیم...
دستانمان غرق در خون مرد سیاه پوش بود و اطلاعات...یکی بعد از دیگری راهشان را پیدا می کردند...
اما باز هم چیزی ناقص بود،چرا؟
علت چه بود؟
_کارمون تمومه!...کارم تمومه...
صدایش لرزشی غم انگیز داشت...
با ناراحتی نگاهش کردم...مژه هایش از اشک خیس شده و به هم چسبیده بود ...
سرش را به سمتم چرخاند...
_ م..من قاتلم؟
_تیام...تقصیر تو نبود!
صدایم،گویا از اعماق چاه بیرون می آمد...
آنقدر گرفته بود که حتی خودم هم صدای خودم را نمی شناختم...
هیچ زمانی دوست نداشتم کسی به سرنوشت فلاکت بار من دچار شود...
و حالا!...برای نجات جان من،کسی به جز خودم قاتل شده بود...