مرد،در مو هایش...در عین دریغ بودن از یک دانه تار سفید. تضادی با
چهره اش به وجود آورده بود... در آن چهره ی جا افتاده،چروک هایی ریز خود نمایی می کرد که نشان می داد...این فرد حد اقل در اوایل دهه ی چهل زندگی اش است.
ذهنم،به هم ریخته و کلمات را به اشتباه کنار هم می چید...
_ت..تو کی هستی!
لکنتم،اولین ضربه ی نگاهش به من بود...
نیشخند زد...
_از شما به تو تبدیل شدم؟
نوچی کرد...
_ناراحتم کردی!
آرام انگشت شصتش را به گونه ام کشید...
با حرکاتش...تمام سرم نبض می زد...
کاش تیام می آمد،
کاش بازهم نگران می شد...
حالت تهوع،امانم را بریده بود...
بغض کرده به چشمان سیاهش نگاه کردم...
انگشتانش از گونه به گردنم رسید...
دستش را آهسته بر روی رگ گردنم کشید...
نبض می زد،کاملا مخالف با ریتم طبیعی نبض می زد...
دستم بر پشت کمرم،چسبیده به تنه ی پیر درخت، مشت شد...
به چه حقی به من دست می زد؟
ناگهان انگشتانش چسبیده به گردنم...سفت شد.
با چشمان گرد نگاهش کردم...چه می کرد؟
نفس نفس زنان به دستش که محکم بر دور گردنم پیچیده شده بود ضربه زدم...
آرام خندید...
_اومدی تو خونم...تنها به جا مونده های دخترمو تک به تک آوردی بیرون!عین یه اسباب بازی خودتو باهاش سر گرم کردی!...منو روی دست خودت چرخوندی...که چی؟...فکر کردی کی هستی؟...قاتل کوچولو؟؟
با کلام آخرش چشمانم از حدقه بیرون زده وبا مشت چندین ضربه ی به ظاهر کاری حواله ی انگشتانش کردم...
دریغ از ذره ای تسلیم!
پنبه،ترسیده از جای پرید و خود را بر روی زمین کوبید...
آخر، تفلک بال هایش هنوز هم درد می کرد...
مرد،آرام و متین خندید...
_دخترم راست می گفت...نباید این پرنده رو ازش جدا می کردم!...هوووومم...باید اینم همراهش می کشتم...
چه می گفت؟
چه می گفت!
دستانش را به سمت بالای تنه ی درخت کشید و من نیز،چون عروسک خیمه شب بازی اش همراه با آن از روی زمین بلند شدم...
از گلویم،صدایی مانند خِر خِر بیرون آمد و مغزم گرم شده و تقلا می کرد...
حجوم اطلاعات...این تهاجم یک دفعه ای...بودن مردی سیاه پوش با زخمی عمیق بر روی ابرویش...لحنش...کلماتش...دستانش...همه و همه ذهنم را به خاموشی می برد...
چشمانم درد می کرد و سرم از چشمانم بیشتر...و گردنم از سرم بیشتر...
تار می دیدمش،خمار و بی حال...به لبخندش نگاه کردم...
پنبه جیغ می زد...
من،خِر خِر می کردم...
و مرد،نیشخند می زد...
دهانم را برای طلب ذره ای اکسیژن از هم باز کرده و خمار به آسمان خیره شدم...
درد داشت،گویی مهره های گردنم،یک به یک می شکست و زیر بارِ سنگین جملاتش...له می شد!
سایه ای بود...روشن تر از او!