_معذرت می خوام...تقصیر من بود!
پوزخندی زد:
_داشتی می مردی!...داشت می کشتت...تقصیر تو نبود.
چانه ام را بر روی زانویم گذاشته و به جنازه اش خیره شدم...
_من قاتلم دنا...م...من اونو کشتم!
نفسی گرفتم و چشمانم را به سویش برگرداندم...
_تقصیر توعم نبود!اون داشت منو می کشت...تو فقط منو نجات دادی،همین!
_اهوم...باید دعا بخونی به جون علی...اگه نمی اومدم خبر آزادی شدنش و بهت بدم...هوم...بیخیال...توخوبی؟
جوشش اشک را در چشمانم حس کردم...
در این وضعیت هم به فکر من بود؟
_واقعا نگرانمی؟
از حالت ماتم زده اش خارج وبا بهت نگاهم کرد...
_چی؟
_چرا نگرانمی؟
گیج شده بود...
نیم نگاهی به مرد انداخت و بعد به من نگاه کرد...
_خب...نگرانتم دیگه
کلافه تمام تنم را به سمتش چرخاندم...
_من یه آدم غریبم!تو منو نمی شناسی...چرا انقدر نگرانمی؟ چرا میای و نجاتم میدی؟...چرا به خاطر من قاتل میشی؟
غم زده با لحنی مهربان نگاهم کرد...نگاهش،با آن چشمان یخی،در تضاد بود...
اما گاهی می شود که سرد ترین رنگ ها ...گرمایی عجیب از خود بروز دهند...
_تو یه دختر تنهایی!...نمی دونم چرا اینجا زندگی می کنی اما اینجا پر خطره!...نمی تونستم همینجوری ولت کنم...می فهمی چی میگم؟
در اصل...نمی فهمیدم!
من حتی مادرم...خواهرم...خانواده ی خودم هم مرا به حال خود رها کرده بودند!
_می فهمم...
_...نمی دونم چه غلطی کنم!...م..من کارم تمومه...گیر می افتم...تو باید از اینجا بری دنا...
با اخم به چشمانش نگاه کردم...
اگر می گفتم من جرمم از او سنگین تر است،چه اتفاقی می افتاد؟
_من ولت نمی کنم!
_متوجهی چی شده؟؟...من قاتلم! میان می گیرنم،توهم به عنوان شریک جرم می افتی زندان...
آری،قاتلی...اما جرمت از من سبک تر است!
خونسرد از جای برخواسته و نگاهش کردم...
_مهم نیست...کمکم می کنی خاکش کنیم؟
چشمانش گرد شده و به سرعت از جای پرید...
_خ...خاکش کنیم؟...ن..نباید زنگ بزنیم پلیس؟
آرام خندیدم و به چشمان ترسیده اش نگاهی انداختم
حس مادری را داشتم که به فرزندش زندگی را آموزش می داد...
دوست داشتم بگویم.ببین پسر جان! زندگی آنقدر ها هم که فکرش را می کنی ساده نیست...
_ مثل اینکه دلت می خواد بیوفتی زندان؟...کمکم می کنی خاکش کنم یا نه؟
منتظر جواب نماندم و به سمت جسد رفتم ...
محظ احتیاط باری دیگر نبضش را گرفتم،آری...مرده بود ...
سری از روی تاسف تکان داده و کتش را به سختی از تن غرق در خونش در اوردم...
تیام،همچنان بهت زده مرا می نگریست...
_چی کار می کنی؟
از سنگینی تن مرد، به نفس نفس افتاده بودم...بی نفس نگاهم را به سمت تیام چرخانده و با تمسخر نگاهش کردم...
_دارم لباساشو در میارم!...کمک می کنی؟
همچنان در بهت غرق شده بود اما به اجبار آن سمت جسد نشسته و کفش هایش را از پایش در آورد...