_چه پرنده قشنگی!
چند بار پلک زده و به پنبه نگاه کردم...
او نیز ترسیده بود،
_هوم... راستش فکر نمی کردم هنوز زنده باشه !
منظورش که بود؟
ابروهایم را در هم پیچیده و مستقیم به چشمانش نگاه کردم...
_شما کی هستین؟
لبخندی زد...دندان های یک سر سفیدش، با آن ریش و سیبیل مشکی و آن تاریکیِ درون چشمانش...کاملا تضاد داشت
_کسی که خیلی اذیتش کردی عزیزم...
اخم هایم را در هم برده و خود را از پشت به تنه درخت چسباندم...
با تعجب در حالی که می خندید به من اشاره کرد:
_ترسیدی؟ وای ببخشید! ...فقط خواستم قبل رفتنت. کسی که داره تو کارم مشکل درست می کنه رو ببینم!
نفس هایم از نظم خارج شده و با فشار از بینی ام بیرون می زد...
مخوف بود...مخصوصا با آن اوُر کت چرمِ مشکی رنگش...
پنبه به سرعت بر روی شانه ام فرود آمد و خود را درون گودیِ گردنم فرو برد...
مرد،با ابروهای بالا رفته پنبه را نگاه کرد...
_پرنده ها چقدر بی وفا شدن!... حتی دیگه صاحبشونم نمی شناسن
ابروهایم دیگر توانی برای گره خوردن در هم نداشتند...
تنها مشکوک و ترسیده نگاهش کردم.
چه می گفت؟
لبخندی زد و نگاهش را از پنبه ام به چشمانم رساند...
انگشت اشاره اش را به سمت پنبه دراز کرد...
_اسمش تاجیِ!دخترم انتخابش کرده...
پنبه ام را می گوید؟نه!نامش پنبه است...تاجی دیگر کیست؟
دخترش؟...دخترش!...
_من این پرنده رو پیدا کردم...
لبخندی اطمینان بخش زد و چند گام عقب رفت...
با قدم هایی آهسته به دور تنه ی درختی که ایستاده بودم چرخید...
آرام...و مخوف!
منِ قاتل، از ترس گویی قلبم نمی زد...
_می دونم...تاجی جز اینجا جایی نمیره!...جسد صاحبش و هیچوقت رها نمی کنه...هر چند،بی وفاست...
مردمک لرزانم را به قامت در حال چرخیدنش دوختم...
یک ثانیه هم نمی ایستاد و آرام آرام به دور من طواف وار می چرخید...
_ج..جسد صاحبش؟؟
آرام،خندید...
_ترسیدی؟
آری! بسیار ترسیده بودم...
سرم را به نشانه ی نه بالا انداختم
_خوووبه...
صدای بمََش لرزه به تنم می انداخت...
در این بین با خود گفتم:
نکند زودتر از مردن دینا،خودم از ترس بمیرم؟
از چرخیدنش،سرگیجه گرفته و کم کم حالت تهوع به سراغم آمد...
پنبه ام،گویا از این مرد ترسی آشنا داشت...او نیز میلرزید...بسیار شدید تر از من
_رنگت پریده...مطمئنی نترسیدی...دِ نا؟
نامم را می دانست...خدایا نامم را می دانست...تیام گفته بود هیچ اطلاعاتی از من به او نداده است...
نامم را می دانست!
نگاهش کردم...با بهت و غم زده...تنها نگاهش کردم.
_هومم...اسمتو دوست دارم،کاش می شد زود تر آشنا بشیم...
بالاخره از چرخیدن دست برداشته و رو به رویم صاف،استاد...
صدای زنگ تلفنم یک ثانیه هم بند نمی آمد...