کسی که حتی در رحم مادر نیز با من همراه بوده، و حالا درست مانند جنینی که جنین دیگر را در شکم مادر می خورد...فردا،او می میرد...
او!...همراهِ همیشگی من در هرلحظه از زندگی ام... ما،باهم اولین قدم هایمان را برداشتیم...باهم زبان بازکرده و نام مادرمان را آوردیم...با هم غذا خوردن را شروع کرده و ذوق زده خندیدیم...اما،با رسیدن به دهه ی دوم زندگی امان...دیگر هیچ چیزمان باهم نبود.
دیگر حتی، تولد هایمان را نیز جدا گانه می گرفتند...
و از فردا،دیگر تولدی برای قلِ مرده ام برگزار نمی شد...
با شنیدن صدای نا آشنای زنگ گوشی ام...
متعجب او را برداشته و به نام "تیام" بر روی صفحه نگاه کردم...
بی مکث جواب دادم:
_الو؟
_سلام،نگرانت شدم...خوبی؟
او دیگر زیادی داشت نگرانِ منِ غریبه می شد!
_خوبم!..تو خوبی؟
_مرسی...
_نیازی نیست دم به دقیقه نگران من باشی!...من حواسم به خودم هست،چیزیم نمیشه...
هر چه باشد،قاتل بودم! مگر می شود من بلایی به سرم بیاید؟
_ام...باشه،فردا از خونه میری؟
حرفش را تای‌ید کرده و منتظر گوش تیز کردم...
_باشه پس...من بعد تو میام چند تا چیزو اندازه بگیرم...
ابروهایم به سرعت بالا پریده و زنگ خطر در گوشم به صدا در آمد...
_فردا نه!...ممکنه دیر وقت برم...پس فردا بیا
مشکوک باشه ای گفت و خداحافظی کرد...
بیش از حد او را به خود مشکوک کرده بودم...
خوب است که فردا همه چیز تمام می شود...دیگر نمی تواند مرا پیدا کند و ماجرا را بفهمد...
با پنبه از پارکینگ خارج شده و در محیط خانه شروع به قدم زدن کردم...
غروب،در میان درختان سر به فلک کشیده و بادِ گرمِ فصل بهار...حال و هوایی عجیب را در من بیدار می کرد...
پنبه درون دستانم وول می خورد و سرش را کنجکاوانه میان درختان می چرخاند...
بوسه ای بر روی گردنش نشاندم و او را به خود چسباندم...آرام غر زد و کلافه نگاهم کرد...
دوست داشت آزاد باشد.
او را بر روی شانه ام گذاشتم و بعد...نوک کفشم را به تنه ی درخت کوبیده
و پنبه را بر روی کوتاه ترین شاخه ی نحیف درخت نشاندم...
کنجکاوانه تمامی درختان را نگاه می کرد...
برایش همه چیز تازگی داشت!
لبخندی مهربان به تاج زرد رنگ بالا برده اش زدم...
_چه احساساتی...
به سرعت از جای پریده و به سمت مرد بازگشتم...
در همان لحظه تلفنم دوباره شروع به زنگ خوردن کرده بود اما من محو چشمان مرد رو به رویم شده بودم...
چشمان مشکی اش با آن خط عمیق بخیه ی بالای ابرویش او را ترسناک نشان می داد...
اولین چیزی که مردمک چشمانم را به خود جذب کرد همین بود!
مرد،با فاصله رو به رویم ایستاد و به پنبه ام زل زد...