شانه ای بالا انداخته و به چشمانش زل زدم...
_گفتم که!...نپرس...
کلافه ،نفس عمیقی کشید و از جای بلند شد.
_درست نیست توی این خونه بمونی...ممکنه توی این چند روز مونده هم بیان سراغت،مراقب باش
سری تکان داده و به قامتش نگاه کردم،قدش از منِ طبق گفته ی دیگران، کوتوله...حسابی بلند تر بود...
_تو نباید انقدر نگران یه غریبه باشی...
دست در جیب با غم...خندید
_احمقم دیگه! تو به فکرش نباش!
لبخندی زده و همراه با او ایستادم.
_میری؟
سری تکان داده و لباسش را تکان داد...
_آره ولی...
با مردمکی لرزان نگاهم کرد...
برای گفتن حرفش دو دل بود...
_ام..خب شمارم و بزن،محظ احتیاط!
لب باز کردم که جوابش را بدهم اما از کلام من پیشی گرفته و ادامه داد:
_فکر بد نکنی ها!فقط می ترسم بیان سراغت...نمی تونم همش نگران این طرف باشم،اگه چیز مشکوکی دیدی بهم زنگ بزن خب؟
سری تکان داده و به گوشی اش اشاره کردم...
شماره اش را گفت و من نیز ذخیره کردم.
بر روی خطش تک زنگی زدم تا او نیز داشته باشد.
ثانیه ای بعد لبخندی نگران حواله ی صورتم کرد و با خداحافظی سر سری...از خانه رفت...
همانجا بر روی زمین فرود آمده و سرم را بر روی زانو هایم گذاشتم...
اگر می دانست،من می توانم از آن مشتری اش هم خطرناک تر باشم،باز هم این گونه نگران می شد؟
صد در صد نه!
من هیچ کس را نداشتم...او نیز مرا نمی شناخت،پس طبیعی است نگران شود...
اگر می دانست...
تنها اگر می دانست که من کیستم...
هرگز به من نزدیک نمی شد...
خود را به مخفیگاهم رسانده و بر روی زمین دراز کشیدم...
همه جا ،گویی بمب ترکیده بود.
لباس هایم را از آن روز مرتب نکرده بودم...
همه چیز درهم بود...
غم،چون ویروس تمام تنم را در بر گرفته بود...
خیال جدا شدن از تنم را نداشت،
خیال پایان دادن نداشت...
من،دختری شاد با خانواده ای متوسط بودم...
خواهری داشتم...برادری داشتم...پدر و مادر دلسوز داشتم.
به یک باره چه شد؟
برادر رفت...خواهر عوض شد...
مادر عوض شد...من عوض شدم.
درد؟
در من غرق شده است...مرا در خود عجین کرده و بی پایان به جلو می رود...
دیگر،زمان رهایی است...
*
از ساعت ۹ صبح تا هفت بعد از ظهر تمامی وسایل را جمع کرده و خانه را به حالت اولش بازگرداندم...
پنبه را در آغوش گرفته و آرام بالای تاجش را با نوک انگشتانم ناز کردم...
امروز،کاملا در مخفیگاهم مخفی شده و حتی رنگ نور خورشید را نیز ندیده بودم...
اما می ارزید،امشب...آخرین شب حضور من است...
فردا،گناهی تازه بر گناهانم افزوده می شد...
گناهی بالاتر از هر گناهی...کشتن هم خون خود...