کاش می توانستم او را نیز بکشم!
اما نمی توانم...او ربطی به انتقام من ندارد...
سیبک گلویش.چندین بار بالا و پای‌ین شد و قطره ی اشکی لج بازانه خود را به زمین انداخت...
اشک ها...خود را از سرچشمه اشان جدا می کنند تا به خشکی بروند؟
این یعنی،اشک ها هم خودکشی می کنند...
حسش را درک می کردم...
تنها با حالتی غمگین نگاهش کردم...
لب باز کرد:
_می دونی؟ دوباره اومدن سراغمون...علی...هوم...علی و گروگان گرفتن!
با چشمانی گرد سیخ سر جایم نشستم
_این مدت از خودم می پرسیدم توی این خونه چه خبره؟که نه تو حاضر میشی کوتاه بیای نه اونا ...
این خونه چی داره که منِ هیچ کاره دارم اینجوری تقاص پس میدم؟
پوزخندی زد و دستانش را در آغوش گرفت...
_این خونه یه خبرایی داره...می دونم...یه چیزی و داری مخفی می کنی...اما توهم مراقب باش.اون آدم تهش میاد سراغ تو!
لبخندی به نگرانی اش زدم،حتی مادرم هم سال ها بود که دیگر نگرانم نمی شد...
_نگران من نباش من دو روز دیگه از اینجا میرم.
یک تار ابرویش را بالا انداخت و چشمانش را باز کرد...
مردمک یخی اش را در مردمک تاریک چشمانم دوخت.
_جدی؟کجا؟
شانه ای بالا انداختم، دلیلی نداشت به فردی غریبه محل سکونتم را اعلام کنم
آن هم کسی که دیر یا زود از هویتم خبر دار می شد
کنجکاو نگاهش کردم
_می خوای برای علی چی کار کنی؟
کلافه نگاهم کرد:
_یه کاریش می کنم! تو نگران خودت باش...
لب هایم را جمع کرده و دوباره چانه ام را بر روی زانو یم گذاشتم...
نگرانم بود...
_من حتی مامانمم نگرانم نیست...نیاز نیست توهم نگران من باشی
لبخندی مهربان بر لبانش نشاند که با غم درون چشم هایش در تضاد بود
_چرا؟
مانند کودکانی که عروسک دلخواهش را برایش نخریده اند...غم زده شانه ای بالا انداختم
_طولانیه...نپرس!
مهربان خندید...
_پس بگو نمی خوای بگی...
پلک زده و تنها نگاهش کردم...
_نمی خوام بلایی سر هیچکس بیاد ، فردا میرم باهاشون حرف می زنم میگم که رضایت میدی و خونه رو درست می کنیم و تحویلش می دیم...علی و پس می گیرم...
لبخندی به مهربانی اش زدم
_تو خیلی آدم مهربونی هستی...
نیشخندی تلخ بر روی لبانش نشاند...
_ازت معذرت می خوام،تو نباید قاطی این ماجرا می شدی...
_می دونی؟ همه چی برام گُنگه...تو...خونه...مشتری...حس می کنم ته این ماجرا اتفاق خوبی نمی افته...اص..اصلا ما با چه دل و جرعتی هنوز توی این خونه نشستیم و حرف می زنیم ها؟
تلخ خندیدم...
_ تورو نمی دونم اما من جای دیگه ای نمی تونم برم.
با ریز بینی نگاهم کرد...
_تو کی هستی دنا؟...چرا نمی تونی از اینجا بری؟