← شبح وار

قسمت 34

رایگانزهرا دهداری

این خانه چه در خود جای داده بود!

حجم وسیع جملات بی معنا، ذهنم را چون باطلاقی حجیم،در بر گرفته بود...

آن فرد، در نامه گفته بود که می رود...اگر می رود، پس این ها چیست؟

بیماری اش چه بوده؟

ممکن است خودش خودش را کشته باشد؟

_دنا به کمکت نی...چه خبره اینجا!

با صدای یکدفعه ای و بلند تیام به سرعت از جای پریده و نامه با شتاب از دستم بر رمین فرود آمد...

تیامِ پریشان...مبهوت به من و دیوار نابود شده نگاه کرد...ناگهان چشمش به تیشرت افتاد...مبهوت،اخم هایش از هم باز شد،

_چ...چیکار می کنی؟

ترسیده عقب عقب رفته و تنها نگاهش کردم...

او،هنوز هم مبهوت بود...

بر خلاف من، به جلو آمد و با زانو بر روی زمین،مقابل نامه و دیوار نشست...

ساکت و مظلوم،تنها مانند کودکی خطا کار نگاهش می کردم...

نامه را در دست گرفت و بلند بلند شروع به خواند کرد...

با گفتن س.د

به خود آمده و نگاه اشک آلودم را به چشمانش دوختم...

سرش را به سمت دیوار برگرداند و کلمات روی دیوار را بلند تر خواند...

لرزان،تی شرت را درون دستانش گرفت...

دقایق می گذشت و او...مبهوت به لباس نگاه می کرد

_ا...ای...اینا کارِ توعه؟

با حالتی دیوانه وار سرم را به چپ و راست تکان دادم

_ن..نه

چشمانش را بست و نفسی عیمق کشید...

_دنا اینجا چه خبره؟ ای...این خونه...

جمله اش را نا تمام گذاشت و ترسان به من نگاه کرد...

خودش را بر روی گچ های ریخته شده چون مادری که فرزندش مرده است رها کرد...

_ا..اینجا چه خبره!

آرام،خودم را به او رسانده و کنارش بر روی گچ ها نشستم...

_تو ربطی به این ماجرا داری؟

سری به نشانه ی "نه" تکان دادم

آشفتگی،از سر و رویش می بارید...

_اینجا یه اتفاقایی افتاده...د..دیگه چی می دونی دنا؟

غم زده نگاهش کردم...

_منم اندازه ی الانِ تو می دونم...

پلک هایش را با فشار به هم زد...

_چرا اینجا زندگی می کنی؟

_نپرس!

سرش را به سمتم چرخاند...

من نیز چانه ام را بر روی زانویم گذاشته و به چشمانش نگاه کردم...

_چرا نپرسم؟...چی و مخفی می کنی؟

بغضی نا آشنا،گریبان گلویم را گرفته بود...

_دنا؟ تو اینجا...تو این خونه داری چی کار می کنی؟

کلافه نگاهش کردم...

_اینا کار من نیست!خودمو توی این یه ماه کشتم تا این سر نخارو فهمیدم...منم چیزی نمی دونم.

صدایش،کم کم بلند تر می شد...

_پس چرا اینجایی؟چرا؟

غم زده...نگاهش کردم

_ازم نپرس...

سرش را دوباره به دیوار تکیه داد و چشمانش را بست...

تنها،صدای نفس های پی در پی اش را می شنیدم.

او،بیش از حد به من نزدیک شده و احساس صمیمیت می کرد...