آرام انگشتم را بر لبه ی پنجره ی خانه کشیدم...فلز پنجره زنَگ زده و بوی نم،تمامی خانه را در بر گرفته بود...
کم و بیش گچ های دیوار ریخته و رنگ گل گلی زیر گچ ها خود را نشان داده بود...
کلافه دستی میان موهایم کشیدم و به سمت در خروج رفتم...
صبر کن!
کاغذ دیواریِ طرح گل...بر زیر گچ ها؟
چشمانم را گرد کرده و رو به روی درب خروج ایستادم...
متعجب، به آرامی به سمت دیوار چرخیدم...دستم را دراز کرده و با ملایمت بر روی لایه ی زیرین کشیدم...
کاغذی متعلق به حول و حوشه ده سالِ پیش بود...
این طرح ها دیگر ساخته نمی شدند...
متعجب،با ناخون هایم گچ را کندم و به فشار به سمت خود کشیدم...
گچ،با صدای بدی فرو ریخت و ترَکَ هایی ترسناک بر روی دیوار به وجود آمد...
این گونه فایده ندارد!
آستین های لباسم را بالا زده و اول از همه پاکت حاویِ خوراکی هایم را از روی زمینِ مقابل خانه برداشته و به درون خانه بردم...
کیکی باز کرده و با ولع شروع به خوردنش کردم...
دقیقه ای بعد...بدون معطلی تیغه ای تیز برداشته و شروع به کندن گچ ها کردم...
گچ ها...گویا به دنبال بهانه ای برای ریختن بودند...همه با تکانی آهسته خود را به زمین می کوبیدند و من سرعتم را رفته رفته بیشتر می کردم...
کمی بعد،دیوار سمت راست خانه...خالی از هر گونه گچی شد و کاغذ دیواریِ طرح گل های ریز با نوشته هایی مارپیچ...خود را نشان داد...
لب هایم را به دندان گرفته و با کنجکاوی به سمت نوشته ها خم شدم...
مرکب...رنگ آبی...دست نوشته...باز هم دست نوشته...
به سرعت به خود آمدم و به سمت مخفیگاه پا تند کردم...
چندین و چند با تلو تلو خورده و تا مرز مرگ و زندگی رفته و برگشتم...
کمی بعد،لباِس غرق در خون با آن نوشته ی نامفهوم را به همراه نامه در دست گرفته و مقابل دیوار ایستادم...
همان دست خط!
چندین بار پلک زدم...صدای بوم...بوم...قلبم،از گنجشکک پیشی گرفته بود.
انگشتانم را بر روی خط نوشته کشیده و آرام شروع به خواندن کردم:
_(آسمان نیز غم دارد...و تو،
به خانه ات بازگرد...ماتمت پایانی ندارد...
درد،زجرِ تفاهم است...عشق،درد است...
مرگ،عشق است...بازگرد،به دیدنم بیا...مرا دریاب...
با من،با سنگ ها بخوان...زجرِ خروشیدن آب بر روی سنگ ها را فریاد بزن...
مرا بیاب!
س.د)
س.د....کیست؟
با تمرکز یقه ی لباس را به دیوار چسباندم...کلمات قابل خواندن نبود... قطرات خون...جمله را پایان می داد:
_(زنجیردِرون ذهنت....آتشکده ی مرگ...خانه ی سنگی ام....سا...دا...)
تنها حروف قابل فهم 》زنجیر درون ذهنت《 》خانه ی سنگی ام《و آتشکده ی مرگ بود!
سا...دا؟
چشمانم را ریز کرده و پارچه ی خشک شده از خون را رها کردم...