و حجم وسیع مایه ی خشک شده ی قهوه ای وسط تی شرت...نشان از آن می داد که منبع نشعت این مایه از وسط تی شرت بوده است.
نوک انگشتم را به آرامی بر روی نوشته کشیدم...با فکر به نامه،با چشمانی گرد به سرعت نامه را پیدا کرده و کنار لباس قرار دادم،
دستخط لباس،همان دستخط نامه بود!
قلبم، خود را به سرعت به قفسه ی سینه ام می کوبید...
و ذهنم کلمات را در هم می پیچد و تمرکزش را به کل از دست داده بود...
نفس نفس زنان نامه و لباس را به سمت دیوار پرتاب کرده و پنبه ام را در دست گرفتم و در گوشه ای ترین قسمت مخفیگاهم خودم را چپاندم...
اینجا دیگر کجا بود؟
من با خود چه می کردم!
ابنجا چه اتفاقی افتاده است!
صاحب لباس و نامه کیست؟
این خانه جن زده است؟
شاید هم ماتم زده...
مردمک چشمانم دو دو میزد
و حلقه ی اشک جمع شده ی درون چشمانم باعث می شد پنبه ی نازنینم را تار ببینم...
_ما کجای‌یم پنبه؟
پنبه نیز،چون من ترسیده بود...چشمانش از حالت عادی گرد تر شده و با وحشت به اطرافش نگاه می کرد...
من نیز همینطور!
خانه ی ماتم زده ...
نامه...
تی شرت...
و فردِ خطرناکی که خواستار صاحب شدن این خانه بود...
و حتی خودِ من!
قاتلی که در به در به دنبال سوژه ی بعدی اش می گشت؟
من چه کردم!
من کجا ام؟
من با خود چه کرده ام!
من او را کشتم؟
می خواستم دیگر که را بکشم؟
قلبم،در دهانم با تمام توانش می زد...
سرم را به دیوار تکیه داده و آرام در ذهنم تکرار کردم...
_ من مجبورم...اونا راهی نزاشتن...
فقط تمومش کن و برو!...تحمل کن...راهی نمونده...نصف بیشتر راهو رفتم...من می تونم...
اما چرا؟
ایا می ارزید؟
می ارزید به بدبخت کردن خود و خانواده ام؟
نابود کردن آینده ام؟
آری! می ارزید...من آینده ام سال ها پیش نابود شده است...
آن ها کشتند،پس من نیز آن ها را می کشم...
این خانه،عذاب من است...به اینجا امده ام که تاوان قتلم را پس بدهم...اما،اهمیتی ندارد...
هر تاوانی داشته باشد پس می دهم،هر چند...من از اول هم تاوانش را داده ام...
با چشمانی اشکی ،پنبه ام را در آغوش گرفته و پلک هایم را بستم...
**
دو هفته، از آن حادثه ی عجیب می گذشت...
شب ها،با پنبه بر روی زمین می خوابیدم و هر روز صبح رو به روی درِ خانه ی خواهرم کشیک می دادم...
دیگر،آمار رفت و آمدش را داشتم...
و هر بار چون بد بیاری روزم، آن زنیکه ی عفریته را می دیدم که بر سر فرزندانش داد می زد و برایم جنگ اعصاب راه می انداخت...