کلافه به پنبه ی ترسان نگاه کردم...
پرنده ام را به سینه ام چسبانده و با یک دست حجم لباس هایم را از روی تشک کنار زدم...
تشک، دو نیم شده بود و حجم وسیعی از کائاچو و ورقه هایی ریز ریز پاره از آن بیرون زده بود...
نیمی از تشک را جا به جا کرده و به وسط اتاق آوردم...
دستانم درد گرفته و پنبه نیز ترسیده بود...
او را بر روی زمین و جایی دور از بهم ریختگی ها گذاشتم و نیمِ دیگر تشک را با جفت دستانم گرفته و به سرعت به سمت چپ اتاق پرت کردم...
جسمی، گوله شده و قهوه ای رنگ از تشک بیرون افتاد و میان لباس هایم فرود آمد...
با دقتی بیشتر دریافتم که پارچه ای قهوه ای رنگ است...
با کنجکاوی آن را از روی لباس هایم برداشتم
چشمانم را ریز کرده و به دست نوشته های بسیار کوچکِ بالای خط قهوه ای پر رنگ نگاه کردم...
یقه داشت! مانند لباس بود ...
با دست چند بار او را تکانده و بر روی زمین کوبیدم...
انگار که قسمت های لباس را بر هم چسب زده بودند...
لباس،قهوه ای و کِرمی رنگ بود. کهنه بودنش از دور جار می زد...
با دو دست...دو لایه ی لباس را گرفته و محکم به جهت های مخالف کشیدم...
صدایی انزجار آور از خود منتشر کرد و از هم باز شد ...
درون لباس...نقطه های سفید رنگی بود که دایره های بزرگ قهوه ای آن را در بر گرفته بودند...
و دلیل چسبندگی اش همان لکه های قهوه ای بود!
مشکوک لباس را به بینی ام چسبانده و بوی انزجار آورش را درون مژک هایم فرو فرستادم...
بوی کهنگی می داد...و بویِ...
چند بار متعجب پلک زده و آرام انگشتم را بر روی لکه ی بزرگ قهوه ای پر رنگ وسط لباس کشیدم...
دو لایه ی داخلی لباس،همچنان با پافشاری به هم چسبیده بودند...نرمال است!
هرچه که باشد این لکه ها...لکه ی خون اند!
ترسان لباس را به دیوار کوبیده و متعجب چند قدم عقب رفتم...
در اینجا چه اتفاقی افتاده بود؟
این تی شرت...برای که بوده؟
چه اتفاقی برای صاحبش افتاده است!
حسم می گفت، درون مارپیچی گیر افتاده ام و راه خروج بر رویم بسته شده است...
با چند نفس عمیق،تمرکز ام را برگرداندم و با به یاد آوردن دست نوشته، لباس را با انزجار در دست گرفتم...
مرکب آبی بر یقه ی سفید و قهوه ای لباس نفوذ کرده بود و نوشته پخش شده بود...
چندان قابل خواندن نبود،
اما زمانی که تمامی لباس را از هم باز کردم و مقابل خود گرفتم، سوراخِ عمیق وسط تی شرت توجه ام را به خود جلب کرد...